Śnieżynka i siedem iskierek

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za śnieżnymi górami, mieszkała mała Śnieżynka. Była biała i puszysta jak pierwszy śnieg, a jej serduszko biło ciepłem jak małe słoneczko. Każdego ranka wstawała i patrzyła na błękitne niebo, szukając przyjaciół.

Pewnego dnia Śnieżynka zobaczyła siedem małych iskierek tańczących na śniegu. Iskierki były kolorowe: czerwona, pomarańczowa, żółta, zielona, niebieska, fioletowa i różowa. Skakały i wirowały, ale wyglądały na smutne.

– Dlaczego tak smutno tańczycie? – zapytała Śnieżynka. – Brakuje nam kogoś, kto by się z nami bawił – odpowiedziała czerwona iskierka. – Każda z nas ma tylko jeden kolor, a chcemy zobaczyć wszystkie razem.

Śnieżynka uśmiechnęła się i powiedziała: – A może zatańczymy razem? Ja jestem biała, a wy kolorowe. Jeśli się połączymy, powstanie coś pięknego! Iskierki spojrzały na siebie i skinęły.

Zaczęły tańczyć w kółko. Śnieżynka wirowała najszybciej, a iskierki krążyły wokół niej. Nagle z ich tańca zrodziła się tęcza – wielka, lśniąca wstęga, która rozświetliła cały las. Wszystkie zwierzęta wybiegły, by ją podziwiać.

– Dziękujemy, Śnieżynko! – zawołały iskierki. – Dzięki tobie zobaczyłyśmy, że razem jesteśmy silniejsze i piękniejsze. Śnieżynka przytuliła każdą iskierkę i powiedziała: – Pamiętajcie, że dzielenie się radością sprawia, że świat staje się jaśniejszy.

Gdy słońce zaszło, iskierki odprowadziły Śnieżynkę do jej małego domku z lodu. Położyły się obok niej, a ona otuliła je swoim białym płatkiem. Wokół zapanowała cisza, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy.

Śnieżynka zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, iskierki. Dobranoc, śnieżny lesie. A iskierki odpowiedziały cichutko: – Dobranoc, Śnieżynko. I tak zasnęły wszystkie, spokojne i szczęśliwe, pod migoczącymi gwiazdami.