Śnieżka i przyjaciele z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

Dawno temu, wysoko w chmurach, mieszkała mała śnieżynka o imieniu Śnieżka. Była delikatna jak piórko i lśniła w słońcu jak diament. Pewnego dnia wiatr zaproponował: – Chcesz zobaczyć, co jest na dole? – I delikatnie popchnął ją w stronę ziemi.

Śnieżka wirowała w powietrzu, aż wylądowała na miękkim mchu w lesie. Rozejrzała się wokoło – wszystko było białe, ciche i spokojne. Nagle usłyszała cichutkie śmiechy. To siedem małych krasnoludków wracało z pracy. Mieli czapki w różnych kolorach i dźwigali ciężkie kosze pełne szyszek.

– Och, jaka ładna śnieżynka! – zawołał Kapturek, ten w czerwonej czapce. – Zostań z nami! – dodał Żółwik. Krasnoludki otoczyły Śnieżkę i zapytały, skąd przyszła. „Z nieba” – odpowiedziała nieśmiało. Jeden z nich, Brodacz, zaproponował: – Pokażemy ci nasz domek.

W domku pod wielką sosną było przytulnie. Palił się ogień w kominku, a na półkach stały małe kubeczki. Śnieżka poczuła się bezpiecznie. Krasnoludki opowiedziały jej o swojej pracy: zbieraniu szyszek, szykowaniu zapasów na zimę. Śnieżka chciała pomóc, ale była taka malutka!

– Nie martw się – powiedział Niebieski. – Każdy jest ważny. Ty możesz nas rozśmieszać swoim tańcem. I rzeczywiście, Śnieżka zatańczyła, wirując jak płatek, a krasnoludki klaskały. Od tego dnia każdego wieczoru Śnieżka tańczyła, a krasnoludki śpiewały piosenki o zimie.

Pewnego ranka Śnieżka obudziła się smutna. „Tęsknię za niebem” – powiedziała. Krasnoludki zrozumiały. – My też za tobą będziemy tęsknić – rzekł Brodacz. – Ale wracaj, kiedy zechcesz. Śnieżka uśmiechnęła się i obiecała, że w każdej śnieżnej nocy będzie do nich przychodzić.

Wieczorem krasnoludki ustawiły się w kółko, a Śnieżka zatańczyła ostatni taniec. Potem wzięły ją na ręce i delikatnie podrzuciły w górę. Wiatr porwał ja z powrotem do chmur. Ale od tamtej pory, gdy na polanie pada śnieg, krasnoludki wiedzą, że Śnieżka o nich pamięta.

Śnieżka wróciła do swojego miękkiego obłoku. Otuliła się kołderką z gwiazd i zamknęła oczy. W dole krasnoludki też kładły się spać, cichutko mrucząc kołysankę. I wszystkim śniły się białe, spokojne sny. Dobranoc, Śnieżko. Dobranoc, krasnoludki.