Bajka o śnieżce Białej Perle

— Bajka do czytania —

Daleko w górach, w małej wiosce, dzieci ulepiły ze śniegu piękną śnieżkę. Nadali jej imię Biała Perła, bo błyszczała w słońcu jak prawdziwy klejnot.

Biała Perła stała na polanie i z radością obserwowała świat. Wokół niej bawiły się dzieci, a śnieg skrzypiał pod ich butami. Kiedy zapadł zmrok, dzieci poszły do domów, a śnieżka została sama. Wtedy po raz pierwszy poczuła smutek – bała się, że gdy przyjdzie wiosna, rozpuści się i zniknie na zawsze.

Następnego dnia przyleciał mały wróbelek. Usiadł na gałązce i zaćwierkał: – Dlaczego jesteś taka zasmucona, Biała Perło? Śnieżka westchnęła: – Boję się, że przeminę, a nikt o mnie nie zapamięta. Wróbelek uśmiechnął się: – Każda chwila jest cenna. Możesz sprawić, że ta zima będzie wyjątkowa dla innych.

Biała Perła postanowiła działać. Każdego ranka pozwalała ptakom siadać na swoim wierzchołku i ogrzewać się w promieniach słońca. Dzieciom, które przychodziły na polanę, opowiadała ciche historie o śnieżnych gwiazdach i lodowych pałacach. Wszyscy pokochali ją za jej dobre serce.

Pewnego dnia do śnieżki przyszedł zajączek. Miał zmarznięte uszy i trząsł się z zimna. Biała Perła delikatnie nałożyła mu na głowę śnieżną czapkę, którą uformowała z własnego boku. Zajączek poczuł się lepiej i podskoczył z radości. Od tej pory każde zwierzę mogło liczyć na pomoc śnieżki.

Zima powoli dobiegała końca. Słońce grzało coraz mocniej, a Biała Perła stawała się coraz mniejsza. Wiedziała, że jej czas się kończy, ale nie była już smutna. Czuła wdzięczność za każdy dzień, za każde spotkanie. Wróbelek zaśpiewał jej piosenkę na pożegnanie, a dzieci przyniosły jej ostatnie życzenia.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad polaną, Biała Perła spojrzała w niebo. Zobaczyła migoczące gwiazdy i pomyślała: „Nawet gdy zniknę, zostanie po mnie ciepło w sercach tych, którym pomogłam. To jest najważniejsze.” Łza szczęścia spłynęła po jej śnieżnym policzku i zamieniła się w maleńki kryształ.

Gdy ostatni płatek śniegu rozpłynął się w powietrzu, na polanie nastała cisza. Dzieci długo pamiętały Białą Perłę, a każdej zimy myślały o niej ciepło. Tej nocy gwiazdy świeciły wyjątkowo jasno, a wiatr niósł delikatny szept: „Dobranoc, Biała Perło. Dobranoc, mały przyjacielu.” I w całej wiosce zapanował spokojny sen.