Bajka o śnieżce, która uczyła cierpliwości

— Bajka do czytania —

Pewnego zimowego wieczoru, gdy gwiazdy migotały jak srebrne iskierki, mała śnieżka o imieniu Białka leżała na miękkiej poduszce z chmur.

Białka była małą śnieżką, która mieszkała w chmurkowym domku wysoko nad ziemią. Każdego dnia patrzyła, jak inne śnieżki spadają na dół, by bawić się z dziećmi. Ale Białka była jeszcze za mała – musiała czekać, aż urośnie.

Pewnego dnia przyjaciel, wietrzyk Franek, powiedział: „Białko, chcesz już lecieć? Ale pamiętaj, że każda śnieżka potrzebuje czasu, by stać się piękna i lekka.” Białka westchnęła i patrzyła na dzieci, które lepiły bałwanki i rzucały się śnieżkami.

„Franku, ja też chcę!” – pisnęła Białka. Ale Franek pokręcił głową: „Jeszcze nie. Musisz poczekać, aż słońce ogrzeje cię trochę, a księżyc da ci blask. Wtedy będziesz gotowa.”

Białka posłuchała. Każdego dnia siadała na skraju chmurki i patrzyła, jak inne śnieżki spadają. Uczyła się cierpliwości. Zauważyła, że te, które spadły za wcześnie, były małe i szybko topniały. Te, które czekały, były większe i lśniły dłużej.

Pewnej nocy, gdy niebo było ciemne jak aksamit, Białka poczuła, że jest gotowa. Była już duża, okrągła i błyszcząca. Delikatnie zsunęła się z chmurki i poleciała w dół, prosto na nos małego chłopca o imieniu Kacper.

Kacper uśmiechnął się i zawołał: „Mamo, patrz, jaka piękna śnieżka!” Białka usiadła na jego rękawiczce i czuła się szczęśliwa. Wiedziała, że czekanie było tego warte. A potem, gdy słońce wstało, Białka powoli zamieniła się w kroplę wody i wróciła do chmurki, by znów czekać na następną zimę.

Tego wieczoru Białka patrzyła na gwiazdy i cicho szepnęła: „Dobranoc, mały Kacperku. Pamiętaj, że każda rzecz ma swój czas.” A potem zasnęła w swoim chmurkowym domku, otulona ciszą.