Śnieżynka, która chciała być inna

— Bajka do czytania —

Wysoko nad chmurami, w krainie zimowych snów, mieszkała mała śnieżynka o imieniu Śnieżynka. Każdego dnia patrzyła na inne śnieżynki i myślała: „Dlaczego nie jestem taka jak one?”

Pewnego dnia starsza śnieżynka o imieniu Mądra przysiadła obok niej i powiedziała: „Widzę, że jesteś smutna. Czy mogę ci pomóc?” Śnieżynka westchnęła i odrzekła: „Chciałabym być taka jak inne śnieżynki – bardziej okrągła, bardziej błyszcząca. Ale jestem tylko ja.” Mądra uśmiechnęła się ciepło.

„Każda z nas jest inna” – powiedziała Mądra. „To czyni nas wyjątkowymi. Nie ma dwóch takich samych śnieżynek na całym świecie.” Śnieżynka nie rozumiała, jak bycie innym może być dobre. Myślała, że trzeba być idealnym, by być kochanym.

Nadszedł czas, by spaść na ziemię. Wszystkie śnieżynki zaczęły wirować i tańczyć w powietrzu. Śnieżynka bała się, ale Mądra chwyciła ją za rączkę i szepnęła: „Zaufaj swojemu tańcowi.”

Kiedy spadały, Śnieżynka zobaczyła, jak pięknie każda śnieżynka wiruje inaczej. Jedne były szybkie, inne wolne, niektóre miały długie ramiona, a inne krótkie. I wtedy Śnieżynka zauważyła, że jej własny taniec jest delikatny i lekki jak piórko.

Wylądowała na nosie małego chłopca o imieniu Antoś. Chłopiec zaśmiał się głośno i powiedział: „Mamo, zobacz, jaka piękna śnieżynka na moim nosie! Ma taki zabawny kształt!” Śnieżynka poczuła, jak jej serce rośnie ze szczęścia.

Wtedy zrozumiała, że nie musi być taka jak inne. Jej własny kształt i taniec były doskonałe – właśnie takie, jakie miały być. Była wyjątkowa, bo była sobą. I to było najpiękniejsze.

Wieczorem Antoś poszedł spać, a Śnieżynka leżała cichutko na śniegu pod rozgwieżdżonym niebem. Czuła się spokojna i szczęśliwa. Wiedziała, że każda śnieżynka ma swoje miejsce i że bycie innym to największy dar. Wokół niej inne śnieżynki też spały, każda inna, a wszystkie razem tworzyły biały, miękki koc.