Iskierka – płatek śniegu, który szukał domu

— Bajka do czytania —

Wysoko w chmurach, w wielkiej śnieżnej chmurze, mieszkały setki małych płatków śniegu. Każdy z nich był inny – jedne były okrągłe, inne miały ostre końce, a jeszcze inne wyglądały jak gwiazdki. Najmniejszy ze wszystkich płatków nazywał się Iskierka.

Iskierka siedziała na brzegu chmury i patrzyła w dół. Widziała drzewa, domy i dzieci biegające po podwórkach. Ale najbardziej podobały jej się okna, w których paliły się ciepłe światła. – Chciałabym tam trafić – szepnęła do siebie. Jednak inne płatki się śmiały: – Jesteś za mała, Iskierko! Wiatr cię poniesie byle gdzie. Iskierka westchnęła, ale nie przestała marzyć.

Nagle zerwał się silny wiatr. Chmura zakołysała się, a płatki zaczęły spadać jeden za drugim. – Teraz! – zawołał wiatr i porwał Iskierkę. Lecieli wysoko nad miastem. Iskierka zobaczyła dachy pokryte bielą, sople lodu zwisające z rynien i ślady ptaków na śniegu. Próbowała złapać się gałęzi, ale była zbyt lekka. Wiatr niósł ją dalej.

Minęła las, rzekę i mały mostek. W końcu zobaczyła chłopca stojącego na podwórku. Chłopiec miał ciepłą czapkę i rękawiczki, a w ręku trzymał marchewkę dla bałwana. Patrzył w niebo z otwartymi ustami, łapiąc płatki językiem. Iskierka poczuła, że to właśnie jest jej miejsce. – Teraz! – pisnęła i spadła prosto na jego policzek.

Chłopiec roześmiał się głośno. – Och, jaki zimny! – zawołał i dotknął miejsca, gdzie spadła Iskierka. Przez chwilę czuł małe ukłucie chłodu. Iskierka była szczęśliwa – chłopiec się uśmiechał, a śnieg wokół błyszczał w świetle latarni. Wtedy chłopiec wszedł do domu, a Iskierka została na jego rękawicy, delikatnie topniejąc.

Wieczorem chłopiec położył się spać. Zamknął oczy, a w jego śnie pojawiła się Iskierka jako mała, srebrna gwiazdka. Krążyła wokół jego głowy, a on śnił o lotach nad śnieżną krainą. – Dziękuję – szepnął przez sen. Iskierka uśmiechnęła się, choć nikt tego nie widział. Wiedziała, że spełniła swoje marzenie.

Na zewnątrz padał dalej śnieg, przykrywając świat cichą, białą kołdrą. Każdy płatek znajdował swoje miejsce – na dachu, na gałęzi, na nosie bałwana. A Iskierka, choć już jej nie było, zostawiła chłopcu uśmiech i ciepło w sercu. I tak, wśród migoczących gwiazd, wszystko zapadło w spokojny sen.