Bajka o śniegu, który nie chciał topnieć

— Bajka do czytania —

Za oknem padał pierwszy śnieg. Mały Kuba przykleił nos do szyby i patrzył, jak białe płatki tańczą w powietrzu.

– Mamo, jak te płatki tańczą! – zawołał Kuba. – Jeden, drugi, trzeci… każdy jest inny! Mama uśmiechnęła się i podała mu ciepły szalik. – Chodź, zobaczymy je z bliska.

Kuba włożył buty i wyskoczył na podwórko. Śnieg skrzypiał pod nogami jak wesołe piski. Złapał jeden płatek na rękawiczkę i przyjrzał mu się dokładnie. – Jaki mały, jaki delikatny – szepnął. – Nie chce mi się topić.

Postanowił zabrać płatek do domu. Włożył go ostrożnie do pudełka i położył na parapecie. – Będziesz tu mieszkał – powiedział. Ale po chwili zajrzał i zobaczył tylko małą kropelkę wody.

Zrobiło mu się smutno. – Dlaczego stopniał? – zapytał. Mama przytuliła go i powiedziała: – Śnieg jest jak uśmiech – pojawia się na chwilę, ale zostawia w sercu radość. Możesz zapamiętać, jak pięknie tańczył.

Kuba zamknął oczy i przypomniał sobie wirujące płatki. Uśmiechnął się. Potem poszedł z mamą do kuchni i napił się ciepłego kakao. Śnieg za oknem wciąż padał, delikatnie otulając wszystko do snu.

– Dobranoc, śnieżynki – szepnął Kuba, patrząc przez okno. – Dobranoc, synku – odpowiedziała mama. I tak powoli, płatek po płatku, cały świat zasnął pod białą kołderką.

Gwiazdy na niebie mrugały do siebie, a Kuba wtulił głowę w poduszkę. Czuł się tak lekko i spokojnie jak płatek śniegu. Zamknął oczy i śnił o tańczących śnieżynkach.