Bajka o śniegu, który nie chciał topnieć

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za siódmą chmurą, w krainie wiecznych śniegów mieszkała mała śnieżynka o imieniu Perełka. Była malutka, delikatna i miała sześć idealnych ramion, które lśniły w słońcu jak diamenty. Perełka uwielbiała tańczyć z wiatrem i wirować wśród innych śnieżynek, ale najbardziej lubiła patrzeć na świat z góry. Każdego dnia siadała na najwyższej chmurze i obserwowała domki, drzewa i dzieci bawiące się na śniegu.

Pewnego dnia wiatr szepnął jej do ucha: „Perełko, czas ruszyć w podróż. Musisz spaść na ziemię i przykryć ją ciepłym puchem.” Perełka zmartwiła się. „Ale ja nie chcę spadać! Tutaj jest tak pięknie, a na dole… na dole śnieg topnieje!” Wiatr uśmiechnął się łagodnie i powiedział: „Nie bój się, zmiana to nie koniec, to początek nowej przygody.”

Perełka westchnęła, zamknęła oczy i pozwoliła się unieść. Lecieli razem z wiatrem, mijając inne chmury i gwiżdżące ptaki. Po chwili poczuła, że robi się coraz cieplej. Otworzyła oczy i zobaczyła, że leci nad lasem, w którym drzewa miały białe czapy, a małe sarenki skakały po śniegu. „Jest pięknie!” – pomyślała.

W końcu wiatr delikatnie posadził ją na gałęzi starego dębu. Obok niej leżały inne śnieżynki, które również właśnie spadły. „Witaj, Perełko!” – zawołały. „Razem stworzymy najpiękniejszy zimowy dywan!” Perełka poczuła się szczęśliwa. Tańczyła z przyjaciółkami, a ich śmiech niósł się po lesie.

Gdy nastał wieczór, księżyc oświetlił śnieg srebrnym blaskiem. Perełka spojrzała w górę i zobaczyła, że z nieba spadają kolejne śnieżynki. „Każda z nas jest wyjątkowa” – szepnęła. „I każda ma swoją drogę.” Nagle poczuła, że robi się jej trochę cieplej. Zauważyła, że jej ramiona zaczynają się robić przezroczyste.

„To nic” – powiedziała sąsiadka śnieżynka. „Gdy topniejemy, zamieniamy się w kropelki wody, które poi ziemię. A potem, gdy znów przyjdzie zima, wracamy jako nowe śnieżynki.” Perełka uśmiechnęła się. Zrozumiała, że zmiana nie jest smutna, że jest jak taniec – ciągły i pełen magii.

Ostatnim razem, gdy spojrzała w niebo, zobaczyła gwiazdy, które mrugały do niej przyjaźnie. Poczuła, że robi się lekka jak piórko. „Dobranoc, lesie. Dobranoc, wietrze. Dobranoc, wszystkie śnieżynki” – szepnęła i zamknęła oczy. Powoli, cichutko, rozpuściła się w ciepłej ziemi, wiedząc, że kiedyś wróci.

A w lesie zapadła cisza. Gwiazdy świeciły jasno, a wiatr cichutko nucił kołysankę. Każda kropla wody, która wsiąkła w ziemię, spała spokojnie, marząc o kolejnej zimie. I tak kończy się ta bajka – cicho, spokojnie, jak płatek śniegu na dłoni.