Bajka o śniegu i małej zajączce

— Bajka do czytania —

Za oknem padał śnieg. Mała zajączka Zuzia przykleiła nosek do szyby i patrzyła, jak białe płatki tańczą na wietrze.

– Mamo, dlaczego śnieg jest taki cichy? – zapytała Zuzia. Mama uśmiechnęła się i przytuliła córeczkę. – Bo śnieg lubi szeptać, a nie krzyczeć. Posłuchaj – szepnęła.

Zuzia zamknęła oczy i nasłuchiwała. I rzeczywiście, usłyszała cichutkie: „puch, puch, puch”. To płatki śniegu opadały na parapet.

– Chodź, założymy ciepłe buciki i wyjdziemy na chwilę – zaproponowała mama. Zuzia ubrała się grubo i wyszły na podwórko.

Śnieg skrzypiał pod nogami. Zuzia podniosła garść śniegu i puściła go w górę. Płatki rozsypały się jak małe gwiazdki.

– Widzisz, Zuziu – powiedziała mama – każdy płatek jest inny, ale wszystkie razem tworzą piękny, biały dywan. Tak samo jest z nami: każdy jest wyjątkowy, a razem jesteśmy wspaniali.

Zuzia ulepiła małego bałwanka z gałązkami zamiast rąk. Bałwanek uśmiechał się do niej szeroko. – Dobranoc, bałwanku – szepnęła zajączka.

Wieczorem, już w łóżeczku, Zuzia patrzyła przez okno na gwiazdy. Śnieg lśnił w ich świetle. – Mamo, śnieg jest jak dobranoc od nieba – powiedziała cichutko. Mama pogłaskała ją po główce i zaśpiewała kołysankę, a Zuzia zasnęła spokojnie, otulona białym puchem.