Bajka o małym chmurkowym smutku

— Bajka do czytania —

W krainie nad chmurami mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Była biała i puszysta jak wata cukrowa, ale często bywała smutna. Nie wiedziała dlaczego – czasem po prostu czuła, że coś jej ciąży na serduszku.

Pewnego dnia Kropelka postanowiła zapytać starszą chmurę, Burzę, dlaczego jest smutna. Burza odpowiedziała: „Każdy z nas czasem bywa smutny, Kropelko. To taki mały deszczyk w sercu, który musi popadać, żeby potem znów zaświeciło słońce.”

Kropelka nie do końca zrozumiała, ale postanowiła poszukać odpowiedzi. Poleciała do wiatru, który głośno szumiał: „Smutek to nie wróg, to przyjaciel, który mówi ci, że coś jest ważne. Posłuchaj go, a zobaczysz, co chce ci powiedzieć.”

Zaintrygowana chmurka usiadła na gałęzi starego dębu i zamknęła oczy. Wtedy usłyszała cichutki głosik w swoim sercu: „Jesteś smutna, bo tęsknisz za zabawą z innymi chmurkami. Ale nie martw się, one też czasem bywają smutne.”

Kropelka otworzyła oczy i zobaczyła, że inne chmurki też mają szare plamki na swoich białych sukienkach. Podleciała do nich i zapytała: „Czy wy też jesteście smutne?” One kiwnęły głowami. „Tak, ale razem raźniej!” – zawołała jedna z nich.

Wtedy wszystkie chmurki zaczęły tańczyć w kółko, a ich smutki zamieniły się w małe, srebrne kropelki deszczu, które spadły na ziemię. Na dole dzieci podskakiwały w kałużach, a chmurki uśmiechały się do siebie.

Kropelka zrozumiała, że smutek nie jest zły – to tylko znak, że potrzebujemy bliskości. Gdy wieczorem wróciła do swojego chmurkowego domku, czuła się lekka i spokojna. Położyła się na miękkiej chmurce i patrzyła na gwiazdy.

„Dobranoc, smutku” – szepnęła. „Jutro znów się spotkamy, ale teraz czas spać.” Gwiazdy mrugały do niej przyjaźnie, a Kropelka zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że każdy smutek kiedyś mija, a po nim zawsze przychodzi spokój.