Bajka o smutku

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szumiały cicho, a gwiazdy świeciły jasno, mieszkała mała sówka o imieniu Lunia. Pewnego dnia Lunia obudziła się i poczuła w serduszku coś dziwnego – ciężkiego jak mały kamyczek. To był smutek.

Lunia nie wiedziała, skąd się wziął. Próbowała go przegonić – skakała po gałęziach, liczyła liście, a nawet zaśpiewała swoją ulubioną piosenkę. Ale smutek wciąż siedział w środku, cichutko i spokojnie.

– Dlaczego jesteś smutna? – zapytała wiewiórka Pola, która przyniosła Lunii orzeszka. – Może chcesz się pobawić w chowanego? Lunia pokręciła główką. – Nie wiem, Polu. Po prostu jestem smutna i nie wiem dlaczego.

Pola usiadła obok i przytuliła Lunię. – Wiesz, czasem smutek przychodzi jak mały gość. Nie trzeba go od razu wyrzucać. Możesz go po prostu posadzić obok siebie i pozwolić mu być. Lunia spojrzała na Polę zdziwiona. – Naprawdę? – Tak – powiedziała wiewiórka. – Smutek nie jest zły. On tylko chce, żebyś o nim pamiętała.

Lunia zamknęła oczy i wyobraziła sobie smutek jako małą, szarą chmurkę. Zamiast ją odpychać, otuliła ją swoimi skrzydłami. Chmurka zrobiła się lżejsza i zaczęła unosić się w górę. Lunia poczuła, że w serduszku robi się cieplej.

Po chwili dołączył do nich zajączek Tofik. – Hej, Luniu, chcesz zobaczyć, jak zachodzi słońce? – zapytał. Lunia skinęła głową. Poszli na polanę, gdzie niebo mieniło się pomarańczem i różem. Smutek wciąż był obok, ale już nie ciążył – był jak cichy towarzysz.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Lunia poczuła, że smutek odchodzi. Został po nim tylko mały, ciepły ślad. – Dziękuję, że byłeś – szepnęła do siebie. – Jutro znów będę się cieszyć, ale dzisiaj mogłeś zostać.

Lunia wróciła do swojego gniazdka na starej sośnie. Wiatr kołysał gałęziami, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Sówka zamknęła oczy i poczuła spokój. – Dobranoc, Luniu – szepnął las. – Dobranoc, smutku – odpowiedziała cicho Lunia i zasnęła głęboko, wiedząc, że każda emocja ma swoje miejsce.