Księżniczka Lena i Smok Malarz

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma wzgórzami, w królestwie pełnym kwitnących łąk i błękitnych jezior, mieszkała księżniczka Lena. Nie była zwykłą księżniczką – zamiast czekać w wieży, wolała biegać boso po rosie i rozmawiać z leśnymi zwierzętami.

Wszyscy w królestwie bali się smoka, który mieszkał na Wzgórzu Zachodzącego Słońca. Mówiono, że zieje ogniem i porywa księżniczki, ale Lena nie wierzyła w te historie. Każdego wieczoru widziała z okna swojego pokoju dziwne, kolorowe światła na szczycie wzgórza – jakby ktoś malował niebo.

Pewnego dnia Lena postanowiła sprawdzić, co naprawdę dzieje się na wzgórzu. Wzięła ze sobą koszyk z jagodami i ruszyła w drogę. Szła przez las, aż dotarła do wielkiej jaskini, z której dobywały się ciepłe, złociste promienie.

W jaskini zobaczyła wielkiego smoka o łuskach koloru szmaragdu. Siedział na skale i… malował! Jego ogień nie był groźny – delikatnie muskał skalną ścianę, tworząc obrazy słońca, księżyca i gwiazd. Lena z zachwytu zapomniała o strachu.

– Kim jesteś, mała? – zapytał smok głosem łagodnym jak szum wiatru. – Jestem Lena, a ty jesteś artystą! – odpowiedziała księżniczka. Smok uśmiechnął się i pokazał jej swoje dzieła. Każdy obraz opowiadał inną historię – o górskich szczytach, o morskich falach, o tańczących motylach.

Lena i smok spędzili cały dzień na rozmowie. Lena dowiedziała się, że smok nazywa się Złocień i że jest bardzo samotny. Ludzie bali się go, bo nie znali jego prawdziwego serca. Lena postanowiła pomóc mu pokazać całemu królestwu, jaki jest wspaniały.

Następnego dnia Lena zaprosiła wszystkich mieszkańców zamku na Wzgórze Zachodzącego Słońca. Z początku ludzie bali się iść, ale ciekawość zwyciężyła. Gdy zobaczyli smoka malującego tęczę na niebie, ich strach zamienił się w podziw.

Od tej pory Złocień stał się przyjacielem całego królestwa. Każdego wieczoru malował dla dzieci kolorowe sny na niebie, a Lena siadała obok niego i opowiadała mu o swoim dniu. Wiedziała, że najpiękniejsze rzeczy rodzą się z odwagi i otwartego serca.

Tej nocy, gdy księżyc zawisł nad wzgórzem jak srebrna lampka, Lena wróciła do swojego pokoju. Otworzyła okno, a do środka wpadło ciepłe, złote światło – to Złocień malował dla niej dobranoc na niebie. Lena uśmiechnęła się, zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwa przyjaźń nie zna strachu.