Bajka o małej Chmurce Smutku

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczynały pojawiać się na niebie, Ania siedziała na swoim łóżku i czuła dziwny ciężar w serduszku. Nie wiedziała, co to takiego – po prostu chciało jej się płakać, choć nic złego się nie stało.

Nagle zobaczyła małą, szarą kulkę, która unosiła się w powietrzu. Była miękka i puszysta jak obłoczek, tylko trochę smutniejsza. – Kim jesteś? – zapytała Ania. Kulka zadrżała i odpowiedziała cichutko: – Jestem Chmurka Smutku. Przyszłam do ciebie, bo chciałaś mnie poznać.

Ania nie bała się. – Dlaczego jesteś smutna? – spytała. Chmurka westchnęła: – Nie jestem smutna ja – to ty jesteś smutna, a ja tylko pojawiam się, gdy potrzebujesz kogoś, kto cię wysłucha. Ania pomyślała o swoim zgubionym zielonym klocku, który był jej ulubionym. Odtąd kiedy go brakowało, czuła pustkę.

– Opowiedz mi o tym – szepnęła Chmurka. Ania opowiedziała, jak bawiła się klockiem, a potem gdzieś się zapodział. Mówiła i mówiła, a im więcej mówiła, tym Chmurka robiła się mniejsza. – Widzisz – powiedziała – kiedy dzielisz się smutkiem, on maleje. Ania poczuła, że ciężar w serduszku staje się lżejszy.

Chmurka zmieniła się w malutki balonik. – A teraz możesz mnie wypuścić przez okno – powiedziała. Ania otworzyła okno, a balonik wzniósł się wysoko, w stronę księżyca. – Lecę do gwiazd – zawołał – ale wrócę, jeśli będziesz mnie potrzebować. Pamiętaj, że smutek nie jest zły, to tylko chwilowy gość.

Ania uśmiechnęła się. Zniknął ciężar, a w środku zrobiło się ciepło. Spojrzała w niebo – gwiazdy migotały jak małe latarenki. Przypomniały jej, że po każdej chmurze wraca słońce. Westchnęła spokojnie i przeciągnęła się na poduszce.

– Dziękuję, Chmurko – szepnęła. – Dobranoc. Usłyszała delikatny szept wiatru: – Dobranoc, Aniu. Jutro znajdziesz swój zielony klocek pod łóżkiem. Ania uśmiechnęła się do ciemności i zamknęła oczy. W pokoju zapanowała cisza, a gwiazdy za oknem zaświeciły jaśniej.