Bajka o małym chmurkowym smutku

— Bajka do czytania —

W krainie nad chmurami mieszkała mała, puchata chmurka o imieniu Miętka. Miętka była bardzo wesoła i uwielbiała tańczyć z wiatrem, ale czasami, bez żadnego powodu, robiła się szara i ciężka. Wtedy spadała na ziemię i siadała smutno na płotku.

Pewnego dnia Miętka znów zrobiła się szara. Usiadła na płotku przy domu małego chłopca o imieniu Tymek. Tymek bawił się klockami, ale gdy zobaczył chmurkę, podszedł i zapytał: „Dlaczego jesteś taka smutna?”. Miętka westchnęła: „Nie wiem. Po prostu jestem. I wcale mi się to nie podoba.”

Tymek usiadł obok i pomyślał chwilę. Potem powiedział: „Wiesz, ja też czasem jestem smutny. Kiedy pada deszcz i nie mogę wyjść na dwór. Albo kiedy zgubię moją ulubioną piłkę. Wtedy siadam i patrzę przez okno.” Miętka spojrzała na niego zdziwiona: „I co wtedy robisz?”.

Tymek uśmiechnął się: „Czekam. Bo wiem, że smutek po chwili odchodzi, jak chmura na niebie. Można go po prostu posiedzieć i pogłaskać. A potem robi się lżej.” Miętka poczuła, że jej szary kolor staje się odrobinę jaśniejszy. „To znaczy, że mogę być smutna, i to jest w porządku?” – zapytała.

Tymek przytulił chmurkę: „Tak. Smutek nie jest zły. On po prostu przychodzi, żeby ci przypomnieć, że masz serce. A serce czasem płacze, żeby potem móc się śmiać.” Miętka poczuła, jak jej ciężar znika, a ona robi się lekka i biała jak pierzyna.

Wiatr zawiał delikatnie i zabrał Miętkę z powrotem do chmur. Tymek pomachał jej na pożegnanie. Od tamtej pory, gdy Miętka czuła smutek, nie uciekała od niego. Siadała na płotku, a potem pozwalała wiatrowi unieść go daleko.

Wieczorem, gdy Tymek kładł się spać, patrzył przez okno na gwiazdy. Wiedział, że gdzieś nad nim unosi się mała, biała chmurka, która też czasem bywa szara – i to jest całkiem w porządku.

Tymek zamknął oczy, a Miętka cichutko mrugała do niego z nieba. Wokół zrobiło się cicho, spokojnie i sennie. Dobranoc, chmurko. Dobranoc, Tymku. Śpijcie dobrze, aż do rana.