Smok, który nie lubił ziać ogniem

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma górami, w krainie, gdzie każdy smok miał ziać ogniem, mieszkał mały smok Ignacy. Uwielbiał spędzać czas na łące, obserwując motyle i ważąc z kwiatów słodki nektar. Niestety, inne smoki śmiały się z niego, bo Ignacy nie potrafił wypuścić ani jednej iskry. Zamiast tego, z jego nozdrzy wydobywały się jedynie kolorowe bańki mydlane, które fruwały w słońcu.

Pewnego dnia do smoczej wioski przybył rycerz o imieniu Krzysztof. Miał on misję pokonania najgroźniejszego smoka, aby zdobyć magiczny kryształ ratujący królestwo przed suszą. Rycerz szukał potężnego smoka, ale wszystkie uciekały, ziejąc ogniem i niszcząc pola. Ignacy, widząc smutne usta rycerza, podszedł do niego i spytał: 'Dlaczego jesteś taki zmartwiony?'

Rycerz opowiedział o suszy i kryształe, który znajduje się w Jaskini Księżycowej, strzeżonej przez najstarszego smoka. ‘Ale żaden smok nie chce mi pomóc, bo boją się o własny ogień,’ westchnął Krzysztof. Ignacy zaproponował: ‘A gdybym ja spróbował? Nie zieję ogniem, ale potrafię tworzyć bańki, które rozweselają smutne serca.’ Rycerz zgodził się z uśmiechem.

W drodze do jaskini Ignacy nie mógł użyć ognia do oświetlenia drogi, ale znalazł inne rozwiązanie. Wypuścił serię baniek, które odbijały światło księżyca i rozjaśniały przejście. Gdy napotkali wielki głaz blokujący wejście, Ignacy pokazał swój sekret: dmuchnął delikatnie, a bańki otoczyły kamień, unosząc go w powietrze i odsuwając na bok.

W środku jaskini spotkali starego smoka Bazylego, który strzegł kryształu. Bazyli wyzwał Ignacego do pojedynku na smocze sztuczki. Ignacy, zamiast ziać ogniem, stworzył taniec baniek, które układały się w kształt serca. Bazyli wzruszył się i rzekł: ‘Od wieków nikt nie pokazał mi tyle piękna. Zabierz kryształ, mały przyjacielu.’

Krzysztof wrócił do królestwa, a kryształ przywrócił wodę rzekom i polom. Na cześć Ignacego postawiono pomnik z napisem: ‘Smokom wolno być sobą’. Ignacy nauczył inne smoki, że zamiast niszczyć, można tworzyć radość. Od tego dnia w wiosce, zamiast ognistych pokazów, odbywały się festiwale baniek, a każdy smok odkrywał swoje własne dary.

Wieczorem Ignacy wracał na swoją łąkę, kładł się na miękkiej trawie i patrzył w gwiazdy. Wypuścił ostatnią, malutką bańkę, która uniosła się w niebo i pękła z cichutkim 'puff'. Otulił się ogonem, zamknął oczy i śnił o kolorowych bańkach, przyjaźni oraz o tym, że bycie innym to największy skarb ze wszystkich.