Bajka o smoku, który nie chciał ziać ogniem

— Bajka do czytania —

W Krainie Złotych Łusek, wysoko wśród chmur, mieszkał sobie mały smok o imieniu Ignaś. Inne smoki z dumą ziały ogniem i straszyły rycerzy, ale Ignaś wolał spędzać czas w swojej jaskini, piekąc ciasteczka z jagodami.

Każdego ranka smoki ćwiczyły zianie ogniem przed Zamkiem Króla Dobromira. Ignaś stał z boku i wzdychał. Gdy próbował puścić ognisty słup, z jego pyska wydobywały się tylko kłęby pary i zapach wanilii.

Inne smoki się z niego śmiały: – Jesteś beznadziejny! Prawdziwy smok musi siać postrach! – mówił stary smok Wulkan, puszczając kłęby dymu. Ignaś spuszczał głowę i odchodził do swojej jaskini pełnej foremek do ciastek.

Pewnego dnia do Krainy Złotych Łusek przybyła księżniczka Maja. – Szukam smoka, który upiecze tort na urodziny mojej mamy, królowej Róży – powiedziała. Wszystkie smoki parsknęły śmiechem, ale Ignaś nieśmiało podszedł i szepnął: – Ja mogę spróbować.

Księżniczka Maja została w jaskini Ignasia. Razem mieszali mąkę, dodawali miód i leśne owoce. Ignaś ogrzewał piec swoją parą, a ciasto rosło jak zaczarowane. Zapach ciastek niósł się po całej krainie.

Gdy tort był gotowy, wszystkie smoki i rycerze zebrali się na zamku. Królowa Róża spróbowała kawałka i uśmiechnęła się szeroko. – To najlepszy tort, jaki jadłam! – zawołała. – Ignaś, jesteś prawdziwym czarodziejem smaku!

Od tego dnia nikt już nie śmiał się z Ignasia. Smoki poprosiły go, by nauczył je piec, a rycerze przychodzili po ciasteczka przed każdą wyprawą. Ignaś zrozumiał, że nie trzeba ziać ogniem, by być wyjątkowym.

Kiedy zapadł zmierzch, księżniczka Maja usiadła obok Ignasia na skale. – Dziękuję, że pokazałeś mi, jak ważne jest być sobą – powiedziała cicho. Ignaś westchnął ciepłym powietrzem, a nad ich głowami rozbłysły pierwsze gwiazdy. – Czas na dobranoc, przyjacielu – szepnął smok i zamknął oczy, wsłuchany w szum wiatru.