Smok, który puszył bańki

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie gdzie niebo mieni się feerią barw, a góry otulone są mgłą, żył sobie mały smok o imieniu Czaruś. Jego rodzina i znajomi potrafili ziać ogromnymi płomieniami, a Czaruś? Cóż, z jego pyska nie wydobywała się ani iskra – za to z każdym oddechem pojawiały się cudne, tęczowe bańki.

Inne smoki śmiały się z Czarusia. „Jesteś nietęgim smokiem, skoro nie umiesz nawet podpalić gałązki!” – mówiły. Czaruś wstydził się swoich baniek i często chodził samotnie, puszczając je w sekrecie nad leśnym stawem. Pewnego dnia, gdy siedział na łące, usłyszał dwa głosy.

To księżniczka Lila i rycerz Kacper, którzy wybrali się na spacer. „Ojej, jakie piękne bańki! Skąd one się biorą?” – zawołała Lila, gdy jedna z baniek okrążyła jej głowę. Kacper rozejrzał się i zobaczył Czarusia. „Czy to ty je robisz?” – zapytał z podziwem. Smok skinął głową, bojąc się, że znów usłyszy kpiny.

Lila podeszła bliżej. „Nigdy nie widziałam takich baniek! Są jak zaczarowane – pełne kolorów i blasku. A jak ładnie pachną!” – dodała, wdychając zapach lata. Kacper uśmiechnął się. „Czy mógłbyś pokazać nam, jak to robisz? Jestem pewien, że to coś wyjątkowego.”

Czaruś nieśmiało wydmuchał serię baniek – jedna była złota, druga srebrna, a trzecia mieniła się jak pawie pióro. Lila i Kacper klaskali z radości. „Takim talentem można obdarzyć cały zamek! Chodź z nami – będziesz naszym nadwornym bańkarzem!” – zaproponowała księżniczka.

I tak Czaruś zamieszkał w zamkowym ogrodzie. Każdego wieczoru, gdy księżniczka i rycerz kładli się spać, smok puszczał ogromną bańkę, która unosiła się nad wieżami i zasypiała wraz z gwiazdami. Bańka była jak księżycowa poduszka – miękka i spokojna.

Inne smoki, widząc szczęście Czarusia, zrozumiały, że nie trzeba ziać ogniem, by być wielkim smokiem. Czasem najpiękniejsze dary kryją się w tym, co wydaje się słabe lub inne.

Tego wieczoru, gdy księżniczka Lila i rycerz Kacper ziewnęli, Czaruś puścił swoją najpiękniejszą bańkę – ciemnoniebieską ze srebrnymi iskrami. Uniosła się nad ich łóżkami i delikatnie opadła, kołysząc ich do snu. „Dobranoc, Czarusiu” – szepnęli, a smok mruknął cicho, uwalniając bańkę z życzeniem dobrych snów.