Bajka o Smoku, który Nie Umiał Ziać Ogniem

— Bajka do czytania —

W Krainie Siedmiu Wzgórz, gdzie zamki były z piernika, a rzeki płynęły lemoniadą, mieszkał mały smok o imieniu Płomyk.

Płomyk był zupełnie wyjątkowym smokiem. Podczas gdy inne smoki ziały ogniem, który potrafił upiec marshmallows na śniadanie, Płomyk… puszczał bańki mydlane. Wielkie, tęczowe, unoszące się w powietrzu jak balony. Jego rodzice, Smok Ognisty i Smoczyca Płomienna, bardzo się martwili.

„Synku” – mówił tata – „smoki muszą ziać ogniem. To nasza tradycja!”. „A co powie Król Rycerz?” – dodawała mama. Płomyk spuszczał głowę i próbował, ale z jego paszczy wychodziły tylko kłęby pary.

Aż pewnego dnia, do Krainy Siedmiu Wzgórz przybyła Królewna Iskierka. Miała złote loki i sukienkę usianą gwiazdkami. Szukała smoka, który pomoże jej rozpalić wielkie ognisko na urodziny taty, Króla Rycerza.

„Potrzebuję smoka, który zieje ogniem!” – oznajmiła. Wszystkie smoki ustawiły się w kolejce. Jeden ział tak mocno, że spalił trawę. Drugi zrobił dziurę w niebie. Trzeci zapomniał, jak się zieje i zrobił się fioletowy ze wstydu.

Płomyk podszedł nieśmiało. „Ja nie umiem ziać ogniem” – szepnął. „Ale umiem puszczać bańki!”. Królewna zmarszczyła nosek. „Bańki? Na urodziny taty?”. Płomyk pokiwał głową i puścił największą bańkę, jaką umiał. Bańka urosła, urosła, aż zakryła całe niebo.

„O rety!” – krzyknęła Królewna. „To nie bańka, to tęczowy namiot! Pod nim możemy urządzić bal!”. I tak się stało. Wszyscy – smoki, rycerze, królowie – tańczyli pod tęczową bańką Płomyka. Król Rycerz był zachwycony.

„Synu” – powiedział tata Smok – „jesteś wyjątkowy. Nie musisz być jak wszyscy”. A Płomyk uśmiechnął się od ucha do ucha. Tej nocy, gdy gwiazdy świeciły nad Krainą Siedmiu Wzgórz, Płomyk zasnął spokojnie, śniąc o tęczowych bańkach i przyjaciołach.

„Dobranoc, Płomyku” – szepnęła Królewna, nakrywając go kołderką z mgieł. „Dobranoc” – odpowiedział smok i zamknął oczy. Wokół zamku tańczyły świetliki, a na niebie zapalały się gwiazdy.