Bajka o smoku, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W zielonej dolinie, gdzie rosły najsłodsze maliny, mieszkał mały smok o imieniu Płomyczek. W przeciwieństwie do innych smoków, Płomyczek nie straszył ludzi, tylko... bał się ciemności. Gdy tylko słońce chowało się za górami, chował się w swojej jaskini i drżał jak listek na wietrze. Jego przyjaciele – wiewiórka Zuzia i jeżyk Igiełka – bardzo się o niego martwili.

Pewnego wieczora, gdy Płomyczek jak zwykle chował się w jaskini, Zuzia i Igiełka postanowili mu pomóc. Wzięli małą latarenkę zrobioną z żołędzia i świecącego robaczka, pukali do wejścia i wołali: 'Płomyczku, wyjdź! Pokażemy ci, że noc wcale nie jest taka straszna!' Smok początkowo nie chciał wyjrzeć, ale ciekawość w końcu zwyciężyła.

Pierwsze, co zobaczył, to tysiące migoczących gwiazd na niebie. 'To są lampki nocne' – wyjaśniła Zuzia. 'One pilnują, żeby wszystkim śniły się dobre sny'. Igiełek pokazał mu, jak świętojanki tańczą w powietrzu, zostawiając złote ścieżki. Płomyczek powoli przestawał się bać, choć jeszcze trochę chował się za swoimi skrzydełkami.

Nagle usłyszeli cichutkie pohukiwanie. To była sowa Zosia, która mieszkała w starym dębie. 'Widzę, że macie nowego ucznia nocnej szkoły' – zażartowała. 'Chodźcie, pokażę wam najpiękniejszy widok w dolinie!' Zaprowadziła ich na polanę, gdzie w świetle księżyca tańczyły cienie drzew, a kwiaty pachniały jeszcze mocniej niż w dzień.

Płomyczek był coraz bardziej zafascynowany. 'A co to za szelesty w trawie?' – zapytał cicho. 'To nasze nocne przyjęcie!' – odparła myszka Mela, która właśnie urządzała piknik dla swoich przyjaciół. Były tam ćmy, jeże i nawet mały zajączek. Wszyscy jedli księżycowe ciasteczka (z mlecznym koktajlem zrobionym z rosy) i opowiadali sobie historie.

Najbardziej Płomyczkowi spodobała się zabawa w zgadywanie kształtów chmur. 'Ta wygląda jak smok!' – zawołał nagle, wskazując na wielką, puszystą chmurę. Wszyscy się rozśmiali, bo rzeczywiście była do niego podobna. Nawet jego własny ogonek zaczął merdać z radości.

Gdy zaczęło robić się późno, przyjaciele odprowadzili Płomyczka do jaskini. 'Widzisz, noc to czas magicznych przygód' – powiedziała Zuzia, zawieszając mu latarenkę przy wejściu. 'Teraz już wiesz, że nie ma się czego bać'. Smok skinął głową i ziewnął. Był pierwszy raz w życiu tak szczęśliwy przed snem.

Tej nocy Płomyczkowi śniły się tańczące gwiazdy i przyjaciele, którzy trzymali go za łapkę. A gdy rano obudziło go słońce, pierwsze co zrobił, to wyjrzał z jaskini i uśmiechnął się do nowego dnia. Od tej pory zawsze zostawiał swoją latarenkę zapaloną – nie dla siebie, ale dla innych małych stworzonek, które mogą się bać ciemności.