Bajka o małym smoku, który bał się ognia

— Bajka do czytania —

W krainie Smoczych Gór, gdzie niebo malowało się w odcieniach fioletu i złota, mieszkał mały smok o imieniu Ignaś. Różnił się od wszystkich innych smoków – zamiast ziać ogniem i straszyć rycerzy, wolał zbierać stokrotki, piec ciasteczka z jagodami i czytać książki o przygodach. Każdego ranka jego tata, wielki smok Barnaba, wzdychał ciężko: „Ignasiu, kiedy wreszcie puścisz porządny słup ognia?” A mama, smoczyca Matylda, dodawała: „Synku, smoki muszą strzec skarbów i grać groźnie!” Ignaś próbował – nadymał policzki, robił „BUUU”, ale z jego pyska leciały tylko kolorowe bańki mydlane.

Pewnego dnia do Smoczych Gór przybyła księżniczka Zosia. Nie miała długich złotych włosów ani tiulowej sukni – nosiła wygodne spodnie, a na plecach dźwigała plecak pełen map i lornetek. Szukała smoka, który pomógłby jej uratować zaczarowany las, w którym gasły wszystkie ogniki. „Potrzebuję smoka, który zieje ogniem, by zapalić latarnie w lesie!” – oznajmiła dzielnie. Wszystkie smoki z dumy nadymały się i próbowały ziać ogniem, ale... żadnemu się nie udało. Okazało się, że w Smoczych Górach wyczerpał się magiczny pył, który dawał smokom ogień.

Księżniczka Zosia była zmartwiona, ale Ignaś podszedł do niej nieśmiało i zapytał: „A czy na pewno potrzebujesz ognia? Może wystarczy światło?” Zosia spojrzała na niego zdziwiona. Ignaś wyjął zza łuski mały słoiczek, w którym tańczyły świecące robaczki. „To moje przyjaciółki – świetliki. Zbieram je, bo lubię, jak ładnie świecą w nocy.” Zosia uśmiechnęła się szeroko. Razem poszli do zaczarowanego lasu, a Ignaś wypuścił świetliki, które rozświetliły każdą ścieżkę, każdy krzaczek i każdą latarnię.

Las zajaśniał pięknym, ciepłym blaskiem, a wszystkie ogniki wróciły do życia. Smoki z gór patrzyły z podziwem, a tata Barnaba mruknął: „No, może i nie zieje ogniem, ale ma w sercu prawdziwe światło.” Mama Matylda uściskała Ignasia i szepnęła: „Jesteś wyjątkowy, synku, i właśnie to jest twoją siłą.”

Od tego dnia nikt już nie zmuszał Ignasia do ziania ogniem. Mały smok został strażnikiem świetlików i przyjacielem wszystkich, którzy czuli się inni. A księżniczka Zosia często go odwiedzała, bo odkryła, że prawdziwa odwaga to nie siła, ale umiejętność bycia sobą.

Kiedy zapadł wieczór, Ignaś usiadł na swoim ulubionym kamieniu, patrzył w niebo usiane gwiazdami i słuchał, jak świetliki nucą cichą melodię. Wiedział, że każdy ma w sobie coś wyjątkowego, nawet jeśli nie jest to ogień. Zamknął oczy, a wokół niego zrobiło się cicho i spokojnie, jak przed snem.

I tak, drogi słuchaczu, kończy się ta bajka. A ty możesz teraz zamknąć oczy, tak jak mały smok Ignaś, i śnić o własnych, niepowtarzalnych skarbach. Dobranoc, śpij dobrze.