Bajka o małym smoku, który nie chciał ziać ogniem

— Bajka do czytania —

W krainie Smoczych Gór, gdzie niebo mieniło się barwami zachodzącego słońca, mieszkał mały smok o imieniu Ignaś. Był on wyjątkowy, bo w przeciwieństwie do innych smoków, które uwielbiały ziać ogniem i straszyć rycerzy, Ignaś wolał piec ciasteczka z jagodami i malinami.

Każdego ranka, gdy inne smoki ćwiczyły zianie ognistymi kulami, Ignaś zakładał swój ulubiony, biały fartuszek i mieszał ciasto w wielkiej misce. Jego smocza jama pachniała wanilią i cynamonem, a na parapecie stały dziesiątki słoiczków z konfiturami.

Pewnego dnia, starszy smok o imieniu Gromowładny, postanowił zwołać wszystkich na wielki pokaz ziania ogniem. „Pokażemy rycerzom, kto tu rządzi!” – huknął, a ziemia zadrżała. Wszystkie smoki stanęły w rzędzie, gotowe do popisu. Tylko Ignaś stał z boku, trzymając w łapkach blachę z ciasteczkami.

„No dalej, mały!” – krzyknął Gromowładny. „Pokaż, co potrafisz!” Ignaś spuścił wzrok. „Ja… ja nie umiem ziać ogniem” – wyszeptał. Smoki zaczęły się śmiać, a jeden z nich parsknął dymem. „To jakiś żart? Smok, który nie zieje ogniem? Ha, ha!”

Wtedy z lasu wybiegła mała księżniczka Zosia. „Stójcie!” – zawołała. „Wasz dym spłoszył wszystkie ptaki, a wasze ognie wypaliły trawę! Tylko Ignaś nie zrobił nikomu krzywdy. Jego ciasteczka są pyszne, a on sam jest dobrym smokiem!” Smoki spojrzały po sobie, zawstydzone.

Gromowładny chrząknął i powiedział: „Może i masz rację, księżniczko. Ignaś, wybacz nam. Byliśmy niemądrzy. Pokażesz nam, jak piec te ciasteczka?” Ignaś uśmiechnął się szeroko i skinął głową. Od tego dnia w Smoczych Górach zamiast ognia unosił się zapach świeżego ciasta, a smoki i rycerze siadali razem do wspólnego stołu.

Wieczorem, gdy księżyc wstał nad górami, Ignaś usiadł na swoim ulubionym kamieniu i patrzył w gwiazdy. „Jaki piękny świat” – pomyślał. „Wystarczy być sobą, a wszystko się ułoży.” Ziewnął, przytulił swoją poduszkę w kształcie ciasteczka i zamknął oczy.

W oddali słychać było tylko cichy szum wiatru i delikatne chrapanie małego smoka. Gwiazdy migotały nad Smoczymi Górami, a noc otuliła wszystkich ciepłym, spokojnym kocem. Dobranoc, Ignasiu. Dobranoc, mały smoku.