Bajka o tym, jak Króliczek Tofik poszedł na Łąkę Snów

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał Króliczek Tofik. Miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy słyszał czyjś głos. Tofik był już bardzo stary – jego wąsy posiwiały, a skoki stały się wolniejsze. Każdego ranka kładł się na mchu pod wielkim dębem i patrzył, jak inne zwierzęta się bawią. Czuł, że jego czas powoli dobiega końca, ale nie bał się tego – wiedział, że w lesie wszystko ma swój rytm.

Pewnego dnia Tofik nie obudził się o świcie. Leżał cicho pod dębem, a jego serduszko przestało bić. Pierwsza znalazła go Wiewiórka Rudzia, która przyszła podzielić się orzechem. Zobaczyła, że Tofik się nie porusza, i zapłakała. Przybiegła Sowa Mądrala, która wiedziała o życiu najwięcej. – Tofik odszedł na Łąkę Snów – powiedziała łagodnie. – To miejsce, gdzie zwierzęta stają się gwiazdami i patrzą na swoich przyjaciół z nieba.

Rudzia nie rozumiała. – Ale dlaczego musiał odejść? – zapytała ze smutkiem. Sowa przytuliła ją skrzydłem. – Każdy ma swój czas. Tofik był zmęczony i chciał odpocząć. Jego ciało zostało tutaj, ale jego dusza poleciała wysoko, gdzie nie ma bólu ani starości. Rudzia otarła łzy i postanowiła, że zrobi coś, by Tofik został z nimi w pamięci.

Zebrała wszystkie leśne zwierzęta – Jeżyka Kolczatka, Borsuka Pysia i Lisa Chytrusia. Razem wykopali mały dołek pod dębem i delikatnie złożyli w nim Tofika. Przykryli go liśćmi i kwiatami, a Rudzia położyła obok ulubiony orzech Tofika. – To na drogę – szepnęła. Potem każde zwierzę powiedziało coś miłego o króliczku, a Sowa zaśpiewała cichą pieśń o gwiazdach.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Rudzia spojrzała w niebo. Nagle zobaczyła maleńką, migoczącą gwiazdkę, która świeciła jaśniej niż inne. – To Tofik! – zawołała. Sowa uśmiechnęła się. – Tak, to on. Patrzy na was i cieszy się, że jesteście razem. Pamiętajcie, że choć go nie widzicie, on zawsze będzie w waszych sercach. Rudzia poczuła, że smutek staje się lżejszy.

Od tamtej pory, gdy Rudzia czuła się samotna, siadała pod dębem i opowiadała gwiazdce o swoim dniu. Czasem przynosiła nowego orzecha i kładła go obok miejsca, gdzie spoczywał Tofik. Inne zwierzęta też przychodziły – czasem po cichu, czasem ze śmiechem, by wspominać dawne zabawy. Każde z nich zrozumiało, że śmierć nie kończy miłości, a jedynie zmienia jej kształt.

Pewnej nocy Rudzia obudziła się i zobaczyła, że gwiazdka Tofika świeci wyjątkowo jasno. Usłyszała w myślach jego ciepły głos: „Dziękuję, że o mnie pamiętasz. Baw się dobrze i nie smuć się zbyt długo. Ja już jestem szczęśliwy”. Rudzia uśmiechnęła się przez łzy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że Tofik ma się dobrze.

Następnego ranka słońce wstało jak zwykle, a las wypełnił się śpiewem ptaków. Rudzia pobiegła do dębu, by przywitać się z gwiazdką, ale nieba nie było widać – dzień był pogodny. Wtedy zrozumiała, że Tofik jest wszędzie: w szumie liści, w zapachu mchu i w jej sercu. Położyła się na mchu, zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, Tofiku. Śpij spokojnie. A gwiazdy na niebie, choć niewidoczne, odpowiedziały cichym blaskiem.