Śmieciarka Frania i wesołe porządki

— Bajka do czytania —

Codziennie rano, gdy słoneczko wstawało, śmieciarka Frania budziła się w swoim garażu. Była wielka, żółta i bardzo wesoła. Uwielbiała swoją pracę, bo wiedziała, że dzięki niej miasteczko jest czyste i ładne.

Pewnego dnia Frania zauważyła, że na placu zabaw jest pełno śmieci. Mały Wojtuś bawił się w piaskownicy, ale liście i papierki przeszkadzały mu w zabawie. Frania westchnęła: – Trzeba to posprzątać!

Podjechała blisko, a Wojtuś zobaczył ją i zawołał: – Franiu, pomóż! Moja piaskownica jest brudna! Śmieciarka uśmiechnęła się wielkimi reflektorami i zaczęła zbierać śmieci. Szu-u-u-u! – zabrała wszystkie papierki, liście i plastikowe butelki.

Kiedy plac zabaw był czysty, Wojtuś klasnął w rączki. – Dziękuję, Franiu! Jesteś super! – powiedział. Frania zatrąbiła wesoło: – Tu-tu! Nie ma za co. Każdy może pomóc, by świat był piękniejszy.

Przez cały dzień Frania jeździła po miasteczku. Zebrała śmieci spod sklepu, z parku, a nawet spod domu pani Kasi. Wszyscy machali jej i dziękowali. Frania czuła się bardzo ważna.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za domami, Frania wróciła do garażu. Była zmęczona, ale jej serduszko było pełne radości. – Dobra robota – powiedziała do siebie.

Na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Frania zamknęła reflektory, westchnęła cicho i zasnęła. Śniła jej się czysta, pachnąca łąka, a dookoła tańczyły wesołe listki. Dobranoc, Franiu. Dobranoc, miasteczko.