Śmieciarka Śmieszka i tajemnica podwórka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, za siódmą górą i siódmą rzeką, mieszkała śmieciarka o imieniu Śmieszka. Była czerwona, błyszcząca i miała wielki uśmiech namalowany z przodu. Każdego ranka, gdy słońce wstawało, Śmieszka wyjeżdżała ze swojej garażowej chatki, aby zebrać wszystkie śmieci z osiedla Wesołych Królików.

Śmieszka uwielbiała swoją pracę. – Każdy karton, każda puszka i każdy papier zasługują na to, by trafić we właściwe miejsce – mruczała do siebie, podjeżdżając pod kolejne domy. Dzieci machały jej z okien, a Śmieszka radośnie trąbiła swoim klaksonem: „Hop-hop! Czas na porządki!”.

Pewnego dnia, gdy Śmieszka opróżniała zielony pojemnik przed domem numer 7, jej wielkie szczypce chwyciły coś miękkiego. Był to pluszowy miś w paski, z jednym guzikowym okiem. – Ojej, ktoś zgubił przyjaciela! – zaszeleściła Śmieszka. Postanowiła, że nie wrzuci go do swojego brzucha, tylko zawiezie do warsztatu, gdzie czekały na niego czyste ręce i nowe guziki.

Tymczasem w domu numer 7 mała Zosia płakała. – Mój miś! Mój kochany Miś Pasiak! – szlochała. Zosia przez przypadek wrzuciła go do śmieci, myśląc, że to stary koc. Jej mama przytuliła ją i powiedziała: – Może śmieciarka go znajdzie? Śmieszka jest bardzo mądra.

Następnego ranka Śmieszka zaparkowała przed domem Zosi. W swoim szoferce trzymała odświeżonego Misia Pasiaka – miał nowe oczko z czarnego guzika i czystą kokardkę. – Oddaję ci twojego przyjaciela – powiedziała łagodnie. Zosia przytuliła misia mocno, a Śmieszka dodała: – Pamiętaj, każda rzecz ma swoje miejsce. Gdy jesteś niepewna, zawsze pytaj dorosłych.

Od tego dnia Zosia została pomocniczką Śmieszki. Razem sortowały śmieci: papier do niebieskiego worka, plastik do żółtego, a resztki do czarnego. – Dzięki tobie świat jest czystszy i piękniejszy – chwaliła ją Śmieszka. Zosia zrozumiała, że sprzątanie to nie tylko obowiązek, ale też sposób na dbanie o planetę i o innych.

Wieczorem, gdy księżyc wstał nad osiedlem, Śmieszka wróciła do swojej garażowej chatki. Zmęczona, ale szczęśliwa, zamknęła oczy. Wiedziała, że jutro znów będzie pomagać. A Zosia, już w piżamie, przytuliła Misia Pasiaka i szepnęła: – Dobranoc, Śmieszko. Dobranoc, misiu.

I tak, w ciszy nocy, wszystkie śmieciarki na świecie – duże i małe – odpoczywały po dziennej pracy. Gwiazdy świeciły jasno, a dzieci spały spokojnie, wiedząc, że rano znów przyjedzie przyjaciółka w czerwonej sukience, która pomoże im utrzymać porządek. Dobranoc, kochanie. Śpij słodko.