Śmieciarka Hela i zagubiony miś

— Bajka do czytania —

Za miasteczkiem, w małym garażu, mieszkała śmieciarka Hela. Była pomarańczowa, błyszcząca i bardzo mocna. Każdego ranka, gdy słońce wstawało, Hela wyruszała do pracy, by zbierać śmieci z domków mieszkańców.

Pewnego dnia Hela jechała swoją trasą i usłyszała cichutkie płakanie. „Huu, huu…” – dobiegało gdzieś zza krzaka. Hela zatrzymała się i spytała: „Kto tam płacze?”.

Zza krzaka wytoczył się mały, brązowy miś. Miał jedno oczko guzikowe, a drugie było puste. „Zgubiłem drugie oczko” – szlochał miś. „Teraz widzę tylko połowę świata!”.

Hela westchnęła: „Ojej, biedaku. Ale ja jestem śmieciarką – zbieram tylko pudełka i butelki. Nie umiem naprawiać zabawek.” Miś spuścił główkę i posmutniał jeszcze bardziej.

Wtedy Hela pomyślała: „Ale mogę ci pomóc inaczej. Poszukam tego oczka w śmieciach, które dzisiaj zbiorę!” I tak Hela zaczęła ostrożnie przeglądać każdy worek, każdą puszkę. Szukała i szukała.

Nagle, na dnie jednego pojemnika, błysnęło coś małego i okrągłego. To było guzikowe oczko misia! Hela ucieszyła się i delikatnie podała je misiowi. „Masz, załóż je z powrotem!”.

Miś przyszył oczko (choć w bajce przyszył je sam, bez igły – po prostu przyklepał łapką) i znów widział wszystko. Uśmiechnął się szeroko i powiedział: „Dziękuję, Helo! Jesteś najlepszą śmieciarką na świecie!”.

Wieczorem Hela wróciła do garażu, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Pomyślała: „Każda praca jest ważna – nawet zbieranie śmieci może komuś pomóc.” W garażu zrobiło się cicho i ciepło. Hela zamknęła oczy, a nad nią świeciła mała, jasna gwiazdka. Dobranoc, Helo. Dobranoc, misiu.