Śmiecio i tajemnica czystego podwórka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym miasteczku mieszkała wesoła śmieciarka o imieniu Śmiecio. Każdego ranka, gdy słońce wstawało, Śmiecio budził się i wyruszał w trasę. Jego zadaniem było zbierać wszystkie śmieci, które zostawili mieszkańcy.

Śmiecio miał wielkie, żółte koła i uśmiechniętą maskę. Gdy jechał ulicami, nucił swoją ulubioną piosenkę: „Bum, bum, trach – śmieci do naszych rąk!”. Dzieci machały mu z okien, a on odpowiadał głośnym „huk!”.

Pewnego dnia Śmiecio zauważył, że jedna ulica – Ulica Kwiatowa – jest bardzo smutna. Wszędzie leżały papierki, puste butelki i zgniecione pudełka. Nawet kwiaty na rabatkach opuściły główki.

Śmiecio zatrzymał się i westchnął. „Ojej, tu trzeba pomóc!” – powiedział do siebie. Wziął swoją wielką szczękę i zaczął zbierać śmieci: chrup, chrup, chrup – jeden po drugim znikały w jego brzuchu.

Po chwili z domów wyszły dzieci: Zosia z misiem i Franek z koparką. „Śmiecio, my też chcemy pomóc!” – zawołali. Zosia zebrała papierki, a Franek poukładał pudełka. Śmiecio uśmiechnął się szeroko i pomógł im wrzucić wszystko do środka.

Kiedy ulica znów była czysta, kwiaty podniosły główki i zakwitły na nowo: czerwone, żółte i niebieskie. Mieszkańcy wyszli na chodnik i podziękowali Śmieciowi. „Dziękujemy, Śmiecio! Teraz nasza ulica jest najpiękniejsza!”

Śmiecio odjechał, a wokół zapanowała cisza. Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc uśmiechał się łagodnie. Śmiecio wrócił do garażu, zamknął oczy i zasnął, mrucząc cicho swoją piosenkę.