Smok, który dmuchał bańki

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie tęczowych chmur, mieszkał mały smok o imieniu Ogonek.

Ogonek miał zielone łuski, które lśniły w słońcu, i małe skrzydełka, którymi machał radośnie. Ale najbardziej niezwykłe było to, co działo się, gdy otwierał pyszczek – zamiast ognia wypadały z niego kolorowe, błyszczące bańki mydlane.

Inne smoki czasem się z niego śmiały, mówiąc: „Smok powinien ziać ogniem, nie puszczać baniek!”. Ogonek nie smucił się jednak. Wiedział, że jego bańki są piękne i sprawiają radość wszystkim wokół.

Pewnego dnia do smoczej krainy przybyła księżniczka z pobliskiego zamku. Była bardzo smutna, bo jej ukochane ogrody więdły, a kwiaty traciły kolory. „Nie ma deszczu od wielu dni” – szlochała. Smoki próbowały pomóc, ale ich ogień tylko przypalał ziemię.

Wtedy Ogonek podszedł bliżej, zamknął oczy i z całych sił dmuchnął. Z jego pyska wyleciały setki małych, srebrzystych baniek. Uniosły się wysoko nad ogród i z cichym „pyk” pękły, spuszczając na kwiaty delikatną, kolorową mgiełkę.

Natychmiast więdnące róże znów stanęły dumnie, stokrotki rozkwitły na nowo, a trawa zrobiła się miękka i zielona. Księżniczka klasnęła w dłonie z zachwytu. „Dziękuję, mały smoku! To było cudowne!” – zawołała.

Od tej pory wszystkie smoki wiedziały, że Ogonek ma wyjątkowy dar. Już nikt się z niego nie śmiał, a on każdego dnia puszczał bańki, które rozweselały całą krainę.

Gdy zapadł wieczór, Ogonek wrócił do swojej przytulnej jaskini. Mama smok uściskała go mocno i powiedziała: „Jesteś wyjątkowy, mój skarbie”. Ogonek ziewnął, wtulił się w jej ciepły ogon i przymknął oczy.

Nad jaskinią na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy. Jedna z nich, najjaśniejsza, mrugnęła do smoka przyjaźnie. Ogonek uśmiechnął się przez sen i szepnął: „Dobranoc, gwiazdeczko”. Potem wszystko ucichło, a mały smok zasnął spokojnie.