Bajka o Sloncu i malym promyczku

— Bajka do czytania —

W ogromnym kosmosie, tam gdzie miliony gwiazd mrugaja do siebie jak malenkie oczka, mieszkalo Slonce. Ale to nie bylo zwykle Slonce – to byla wielka, zlota kula, ktora codziennie rano budzila caly swiat. A w srodku Slonca mieszkal maly promyczek o imieniu Sloneczko.

Sloneczko byl malutki, ale bardzo ciekawski. Kazdego dnia wygladal przez okno swojej zlotej chatki i patrzyl na Ziemie. Widzial zielone laki, blekitne rzeki i kolorowe kwiaty. Bardzo chcial zejsc na Ziemie i pobawic sie z dziecmi, ale tata Slonce mowilo: – Jeszcze nie teraz, Sloneczko. Najpierw musisz nauczyc sie, jak wazne jest twoje swiatlo.

Pewnego dnia Sloneczko postanowilo, ze juz nie moze czekac. Wyskoczylo ze Slonca i polecialo w strone Ziemi. Lecialo coraz nizej, az w koncu zatrzymalo sie nad mala laka. Na lace rosly stokrotki, ale byly smutne i pochylone. – Dlaczego jestescie takie smutne? – zapytal Sloneczko. – Brakuje nam ciepla i swiatla – odpowiedzialy stokrotki. – Odkad chmury zaslonily Slonce, zrobilo sie zimno i ciemno.

Sloneczko zasmucilo sie. Chcialo pomoc, ale bylo tylko malym promyczkiem. Wtedy przypomnialo sobie, co mowil tata: – Nawet najdrobniejsze swiatlo moze rozjasnic czyjes serce. Sloneczko zaczelo swiecic tak mocno, jak tylko umialo. Stokrotki podniosly glowy, wyprostowaly sie i zakwitly pieknymi, bialymi platkami. – Dziekujemy, Sloneczko! – zawolaly.

Sloneczko polecialo dalej. Spotkalo malego chlopca, ktory siedzial na lawce i plakal. – Dlaczego placzesz? – zapytal promyczek. – Zgubilem swoj ulubiony kolorowy kamien – odpowiedzial chlopiec. Sloneczko zaswiecilo jasno i dostrzeglo kamien pod lawka. – O, jest! – ucieszyl sie chlopiec. – Dziekuje ci, promyczku!

Sloneczko pomagalo jeszcze wielu innym: ogrzalo zmarznieta biedronke, rozjasnilo droge zabladzonemu ptaszkowi, a nawet sprawilo, ze lod na stawie sie roztopil, by kaczki mogly plywac. Cieszylo sie, ze moze byc przydatne. Ale nagle poczulo, ze robi sie slabsze i chlodniejsze. – Chyba czas wracac do taty – pomyslalo.

Polecialo z powrotem w strone Slonca. Po drodze spotkalo ksiezyc, ktory powiedzial: – Widzialem, jak pomagales wszystkim, Sloneczko. Jestem z ciebie dumny. Ale pamietaj, ze nawet Slonce musi odpoczywac. Wracaj juz do domu. Sloneczko wrocilo do zlotej chatki i przytulilo sie do taty Slonca. – Bylem dzisiaj na Ziemi i pomoglem wielu istotom – powiedzialo. – To pieknie, synku – odrzeklo Slonce. – Teraz pora na sen.

Sloneczko zamknelo oczy i wsrod gwiazd zapadlo w gleboki, spokojny sen. A nad Ziemia zapadla cicha, gwiazdzista noc. Ksiezyc lulal wszystkie stworzenia do snu, a Slonce spokojnie odpoczywalo, by nastepnego dnia znowu obudzic swiat swoim cieplym blaskiem. Dobranoc, Sloneczko. Dobranoc, dzieci.