Zgubiony promyk słońca

— Bajka do czytania —

Kiedy Kuba otworzył oczy, zobaczył, że słońce za oknem nie jest złote, ale szare i smutne. To było bardzo dziwne, bo słońce zawsze witało go uśmiechem.

Kuba podszedł do okna i zapytał: „Słońce, dlaczego jesteś takie szare? Przecież codziennie świecisz radośnie!”. Słońce westchnęło cicho, a jego światło zadrżało. „Zgubiłem mój najjaśniejszy promyk – ten, który ogrzewa serca dzieci. Bez niego czuję się słaby i nieważny.” Kuba postanowił pomóc. Ubrał się szybko i wybiegł na podwórko, by szukać promyka.

Najpierw pobiegł do starego dębu. „Witaj, dębie! Czy widziałeś promyk słońca?” – zapytał. Dąb zaszumiał liśćmi: „Widziałem małe światełko bawiące się z moim cieniem. Zniknęło za pagórkiem.” Kuba podziękował i ruszył w tamtą stronę. Po drodze spotkał wiewiórkę, która trzymała w łapkach coś błyszczącego. „To może twój promyk?” – pisnęła wiewiórka. Ale to był tylko kawałek bursztynu.

Kuba nie poddawał się. Wszedł na pagórek i zobaczył małą kałużę, w której odbijało się blade światło. Nagle usłyszał cichy śmiech. To był promyk! Chował się za kamieniem i tańczył z cieniem małego krzaczka. „Czemu się ukrywasz?” – spytał Kuba. Promyk odpowiedział: „Słońce myśli, że jestem za mały, żeby coś znaczyć. Wolę bawić się w cieniu, gdzie nikt mnie nie ocenia.”

Kuba usiadł obok i powiedział: „Ale bez ciebie słońce jest smutne. Każdy promyk dodaje mu blasku, nawet ten najmniejszy.” Promyk zastanowił się chwilę, po czym uśmiechnął się ciepło. „Masz rację. Pójdę z tobą.” Gdy wrócili do okna, słońce aż podskoczyło z radości. Promyk wskoczył na swoje miejsce i nagle wszystko w pokoju zajaśniało złotem.

Słońce podziękowało Kubie: „Dziękuję, że mnie zrozumiałeś. Nauczyłeś mnie, że nie trzeba być największym, by być ważnym.” Kuba poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego sercu. Pomógł słońcu, ale też zrozumiał, że każdy – nawet mały promyk – ma swoją wartość.

Wieczorem, gdy Kuba leżał w łóżku, słońce delikatnie chowało się za horyzontem. Jego ostatnie promienie muskały twarz chłopca jak piórko. „Dobranoc, Kubo” – szepnęło słońce. „Dobranoc” – odszepnął chłopiec i zamknął oczy. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a w pokoju było cicho i bezpiecznie.

Kuba spał spokojnie, a w jego śnie tańczyły złote promienie. Wiedział, że jutro słońce znów zaświeci pełnym blaskiem, bo każdy promyk – nawet ten najmniejszy – jest potrzebny.