Skarpetkowa przygoda

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mała Zosia położyła swoje ulubione skarpetki na łóżku. Były czerwone w żółte paski i bardzo miękkie. Zosia nazywała je Iskierka i Płomyczek. I chociaż były tylko skarpetkami, dla Zosi były wyjątkowe.

Następnego dnia Zosia bawiła się w ogrodzie. Podskakiwała, biegała i grała w chowanego. Gdy wieczorem przyszła pora na kąpiel, okazało się, że jedna skarpetka – Płomyczek – zniknęła. Zosia zajrzała pod łóżko, pod dywan, a nawet do kieszeni kurtki. Nigdzie jej nie było. Dziewczynka zasmuciła się i pomyślała: „Płomyczku, gdzie jesteś?”.

Tymczasem Płomyczek leżał samotnie pod krzakiem w ogrodzie. Było mu smutno, bo bez Iskierki czuł się niekompletny. Dmuchnął wietrzyk, a skarpetka zakręciła się i postanowiła: „Muszę znaleźć moją siostrę!”. Ruszyła w drogę, skacząc z listka na listek.

Po chwili spotkała mały, błyszczący guzik. „Gdzie idziesz?” – zapytał guzik. „Szukam Iskierki, mojej pary” – odpowiedział Płomyczek. Guzik westchnął: „Ja też zgubiłem swoją parę – drugi guzik od płaszcza. Może pójdę z tobą?”. I tak dwójka przyjaciół ruszyła dalej.

Niedługo dołączyła do nich niebieska rękawiczka. „Zgubiłam się podczas zabawy na śniegu” – powiedziała drżącym głosem. „Chodź z nami” – zaproponował Płomyczek. Razem szukali zgub. Aż w końcu, pod starym bujakiem, Płomyczek dostrzegł znajomy czerwony pasek. To była Iskierka! Obie skarpetki skakały z radości.

Zosia usłyszała wesołe piski i wybiegła do ogrodu. Zobaczyła swoje skarpetki leżące obok siebie, a przy nich guzik i rękawiczkę. „Och, jak się cieszę!” – zawołała. Wzięła wszystkie rzeczy do domu, uprała i starannie ułożyła. Obiecała sobie, że od tej pory będzie lepiej pilnować swoich rzeczy.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Zosia położyła Iskierkę i Płomyczek obok swojej poduszki. Szeptała: „Jesteście ze mną, to dobrze”. Skarpetki uśmiechały się do siebie, a Zosia zamknęła oczy. W pokoju zapanowała cisza, a sen przyszedł spokojny jak szelest liści.