Bajka o słońcu, które zgubiło promyk

— Bajka do czytania —

Pewnego ranka słonko wstało jak zwykle, ale było bardzo smutne. Zgubiło swój najjaśniejszy promyk, ten, który najbardziej lubiły dzieci. Bez niego świat był trochę szary i ponury.

Słonko popatrzyło na ziemię i zobaczyło małą Zosię, która bawiła się w ogródku. Zosia podniosła głowę i zapytała: – Słonko, dlaczego jesteś takie smutne? – Bo zgubiłem mój najjaśniejszy promyk – odpowiedziało cichutko słonko.

Zosia postanowiła pomóc. Pobiegła do lasu, gdzie mieszkała wiewiórka. – Wiewióreczko, czy widziałaś promyk słonka? – zapytała. – Nie, ale może wiatr go porwał – powiedziała wiewiórka i wskazała na wysokie drzewa.

Zosia poszła dalej i spotkała ptaszka. – Ptaszku, a ty widziałeś promyk? – zaćwierkała. – Widziałem, jak błyszczał na rzece! – zaśpiewał ptaszek. Zosia pobiegła nad rzekę.

Nad rzeką zobaczyła rybkę. – Rybko, czy widziałaś promyk słonka? – spytała. – Tak, odbił się w wodzie i popłynął z prądem – odpowiedziała rybka. Zosia spojrzała w wodę i zobaczyła maleńkie światełko.

Zosia wyciągnęła rączkę, a promyk wskoczył na jej dłoń. Był ciepły i miły. – Dziękuję, Zosiu! – zawołało słonko. – Jesteś najlepszą przyjaciółką! – I od razu świat stał się znowu kolorowy i radosny.

Słonko obiecało, że już nigdy nie zgubi swojego promyka, a Zosia wiedziała, że pomaganie innym daje mnóstwo radości. Od tego dnia co rano słonko uśmiechało się do Zosi najjaśniejszym promykiem.

Wieczorem, gdy Zosia kładła się spać, słonko schowało się za góry, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Jeden mały promyk został w pokoju Zosi, by czuwać nad jej snem. – Dobranoc, słonko – szepnęła Zosia i zasnęła spokojnie.