Smerfny Skarb Przyjaźni

— Bajka do czytania —

W Smerfowej Wiosce, gdzie grzyby rosły wysoko jak domy, mieszkał mały Smerfik o imieniu Gucio. Gucio uwielbiał zbierać błyszczące kamyki i chować je do swojej kieszonki.

Pewnego dnia Gucio znalazł najpiękniejszy kamyk – lśnił jak małe słoneczko. „To mój skarb!” – zawołał i pobiegł do domu, żeby nikomu nie pokazać swojego znaleziska.

Tymczasem w wiosce Smerfy przygotowywały wielkie przyjęcie. Papa Smerf potrzebował jagód do ciasta, a Osiłek prosił o pomoc w noszeniu stołów. Gucio jednak bawił się swoim kamykiem i nie słyszał próśb przyjaciół.

W końcu Łasuch podszedł do Gucia i zapytał: „Guciu, pomożesz nam? Bez ciebie przyjęcie nie będzie takie udane.” Gucio spojrzał na swój błyszczący kamyk, a potem na smutne oczy przyjaciół. Nagle zrozumiał, że prawdziwy skarb to nie kamyk, ale wspólna zabawa.

Gucio schował kamyk do kieszeni i pobiegł pomagać. Razem z Łasuchem nazbierał pełen kosz jagód, a z Osiłkiem ustawił stół. Wszyscy śmiali się i tańczyli, a Gucio czuł w sercu ciepło.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaświeciły nad wioską, Gucio wyjął swój kamyk i położył go na parapecie. „Jutro pokażę go wszystkim” – szepnął. „Bo skarb jest wtedy, gdy się nim dzielisz.”

Papa Smerf pogłaskał Gucia po głowie i powiedział: „Mądry z ciebie Smerfik. Pamiętaj, że największym skarbem jest przyjaźń.”

Gucio zamknął oczy, a wokół niego tańczyły sny o jagodowych ciastach i śmiechu przyjaciół. W smerfnej wiosce zapanowała cisza, a gwiazdy cicho mrugały do małego Smerfa.