Bajka o słońcu, które zgubiło uśmiech

— Bajka do czytania —

Pewnego ranka, kiedy mała Zosia wyjrzała przez okno, zobaczyła, że słońce na niebie jest jakieś smutne. Nie świeciło wesoło, tylko cichutko chowało się za chmurką.

Zosia zapytała: – Słoneczko, dlaczego jesteś takie smutne? A słońce odpowiedziało cieniutkim głosikiem: – Zgubiłem swój uśmiech. Nie wiem, gdzie go szukać.

Zosia pomyślała chwilę i powiedziała: – Może twój uśmiech spadł na ziemię? Chodź, poszukamy razem! I tak Zosia włożyła swoje czerwone kalosze i wyszła na podwórko.

Na trawie zobaczyła biedronkę. – Biedronko, czy widziałaś uśmiech słońca? – zapytała. Biedronka zatrzepotała skrzydełkami: – Nie, ale widziałam coś błyszczącego w kropli rosy!

Zosia pochyliła się nad kroplą. W środku odbijało się małe, złote światełko. – To chyba kawałek uśmiechu! – ucieszyła się. Ale to było za mało.

Poszła dalej i spotkała wróbelka. – Wróbelku, pomóż mi znaleźć uśmiech słońca! Wróbelek zaćwierkał: – Widziałem coś żółtego na płatku mleczu!

Zosia zerwała mlecz i dmuchnęła. Drobne nasionka poleciały w górę, a na niebie pojawiła się tęcza. Słońce spojrzało na tęczę i uśmiechnęło się szeroko.

– Dziękuję, Zosiu! – zawołało słońce. – Znalazłem swój uśmiech! Od tej chwili świeciło jeszcze jaśniej, a Zosia poczuła, jak miło jest pomagać.

Wieczorem, gdy księżyc zastąpił słońce, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno wpadały ciepłe promienie zachodzącego słońca. – Dobranoc, słoneczko – szepnęła i zamknęła oczy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy.