Bajka o rybkach po polsku dla 2-latka

— Bajka do czytania —

W małym, błękitnym stawie, wśród zielonych rzęs, pływała sobie mała rybka o imieniu Iskierka. Jej łuski mieniły się złotem i srebrem, a ogonek falował jak wstążka na wietrze.

Iskierka uwielbiała pływać w kółko i robić kółka na wodzie. Pewnego dnia spotkała ślimaka Tupcia, który wolniutko wędrował po dnie. – Cześć, Tupciu! – zawołała Iskierka. – Chodź ze mną, pokażę ci, jak fajnie jest robić piruety!

Ślimak uśmiechnął się leniwie. – Och, Iskierko, ja jestem za wolny na takie harce. Ale patrz, jak ładnie układam muszelkę z kamyków. – I rzeczywiście, Tupcio ułożył mały, okrągły wzór z białych kamyczków.

Iskierka popatrzyła i pomyślała: „Jaki on jest cierpliwy! Ja bym się tak nie umiała skupić.” Wtedy podpłynęła do niej żabka Skoczek. – Iskierko, skacz ze mną na liście lilii! – zawołała radośnie. – Ale ja nie umiem skakać – szepnęła rybka. – Ja tylko pływam.

Żabka zaśmiała się wesoło. – To świetnie! Każdy robi coś innego. Ty pływasz najładniej ze wszystkich, a ja skaczę. I to jest fajne! Iskierka poczuła, że jej serduszko robi się ciepłe i radosne.

Postanowiła pokazać swoim przyjaciołom, co potrafi. Zrobiła wielkie, lśniące koło na wodzie, a potem małe, szybkie ósemki. Ślimak i żabka klaskali w płetwy i łapki. – Brawo, Iskierko! – krzyczeli. – Jesteś wspaniała!

Wieczorem, gdy księżyc odbił się w stawie, Iskierka położyła się na miękkim mchu. – Jaka jestem szczęśliwa – pomyślała. – Nie muszę być ślimakiem ani żabką. Jestem sobą i to wystarczy.

Nad stawem zapadła cisza. Gwiazdy mrugały do rybki, a woda delikatnie szeptała: „Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, mała rybko.” Iskierka zamknęła oczka i odpłynęła w krainę snów, gdzie wszystko było możliwe.