Bryk i tajemnica pluskania

— Bajka do czytania —

W małym porcie nad błękitnym jeziorem mieszkał skuter wodny o imieniu Bryk. Był mały, żółty i miał okrągłe, uśmiechnięte reflektory. Każdego ranka wyruszał na przejażdżki, rozpryskując krystalicznie czystą wodę. Ale dziś coś było inaczej…

Bryk zauważył małą żabkę Zuzię, która siedziała na liściu lilii wodnej i trzęsła się ze strachu. „Dlaczego nie skaczesz do wody?” – zapytał uprzejmie. Zuzia westchnęła: „Boję się plusku. Fale są takie nieprzewidywalne!” Bryk uśmiechnął się reflektorami. „Pluskanie to czysta radość! Chcesz, żebym ci pokazał?”

Zuzia nieśmiało kiwnęła główką. Bryk podpłynął bliżej i bardzo powoli wykonał kółeczko w wodzie. Wokół niego zatańczyły maleńkie kropelki, a plusk był delikatny jak szept. „Widzisz? To nic strasznego” – powiedział łagodnie. Żabka odważyła się skoczyć na skuter. „Trzymaj się mocno!” – zawołał Bryk i ruszył wzdłuż brzegu.

Przez chwilę płynęli bardzo wolno, a woda szemrała przyjaźnie. Zuzia poczuła, jak bryza muska jej skórę. „To całkiem fajne!” – pisnęła radośnie. Bryk przyspieszył nieco, robiąc mały skręt. Woda trysnęła w górę, tworząc tęczowy pył. Żabka zachichotała. „Jeszcze!” – krzyknęła.

Bryk wykonał serię delikatnych skręcików, a Zuzia z każdym pluskiem czuła się odważniejsza. W pewnym momencie nawet sama zeskoczyła ze skutera i zanurkowała. Gdy wypłynęła, miała mokre wąsy i uśmiech od ucha do ucha. „Już się nie boję!” – oznajmiła dumnie.

Słońce chyliło się ku zachodowi, a jezioro przybrało kolor pomarańczowy. Bryk i Zuzia postanowili odpocząć na piaszczystej plaży. Leżąc obok siebie, patrzyli na niebo. „Dziękuję, Bryku. Gdyby nie ty, nadal siedziałabym na liściu” – powiedziała cicho żabka. „Każdy czasem potrzebuje małej pomocy” – odpowiedział skuter.

W oddali rozległ się dzwonek z portu: to znak, że pora wracać. Bryk odprowadził Zuzię do jej ulubionej kryjówki pod mostkiem. Pożegnali się przyjacielskim mrugnięciem reflektorów. Skuter powoli odpłynął w stronę swojego pomostu, a plusk jego silnika brzmiał jak kołysanka.

Na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy. Bryk zamknął swoje reflektory i westchnął z zadowoleniem. Woda cicho kołysała go do snu. Jutro znów będzie nowa przygoda, a dziś wystarczy, że jest dobrze, spokojnie i gwiaździście. Dobranoc, porcie. Dobranoc, Zuziu. Dobranoc, Bryku.