Borsuk Skąpiłek

— Bajka do czytania —

W lesie Zielonym mieszkał borsuk o imieniu Skąpiłek. Był to bardzo pracowity borsuk, ale też bardzo, bardzo skąpy. Każdego dnia zbierał orzechy, żołędzie i grzyby, ale ani jednym się nie dzielił.

Kiedy wiewiórka Rudaska poprosiła go o garść orzechów na zimę, Skąpiłek zamknął drzwi swojej nory i burknął: 'Nie mam, samej mi brakuje!' A przecież miał ich całe kopce. Zając Długouch chciał pożyczyć drabinę, ale borsuk powiedział, że drabina jest tylko dla niego.

Pewnego dnia nad lasem nadciągnęły ciemne chmury. Rozpętała się straszna burza, a deszcz lał jak z cebra. Woda zaczęła wlewać się do nory borsuka. Skąpiłek krzyczał: 'Moje skarby! Moje orzechy! Ratunku!'

Na krzyk przybiegli przyjaciele: wiewiórka Rudaska, zając Długouch i sowa Mądralina. Nie zastanawiali się ani chwili. Rudaska chwyciła worek orzechów, Długouch zaniósł grzyby na pagórek, a sowa pomogła wynieść żołędzie. Borsuk patrzył i nie wierzył własnym oczom.

Kiedy woda opadła, wszystkie zapasy były bezpieczne na suchym pagórku. Skąpiłek popatrzył na przyjaciół i powiedział: 'Dziękuję wam. Myślałem, że skarby są najważniejsze, ale wy jesteście ważniejsi. Przepraszam, że byłem taki skąpy.'

Rudaska uśmiechnęła się: 'Nie martw się, wszyscy czasem się uczymy.' Borsuk otworzył swój worek i wyjął orzechy, grzyby i żołędzie. 'Poczęstujcie się! Zrobimy dzisiaj wielką ucztę!' – zawołał.

Zwierzęta usiadły w kręgu i jadły razem. Śmiały się i opowiadały historie. Skąpiłek czuł ciepło w sercu. Zrozumiał, że dzielenie się smakuje o wiele lepiej niż chomikowanie w samotności.

Gdy zapadł wieczór, wszystkie zwierzęta poszły do swoich norek. Skąpiłek położył się wygodnie, a przez okno zobaczył migoczące gwiazdy. Zamknął oczy i pomyślał: 'Dobranoc, przyjaciele.' I zasnął spokojnie, wiedząc, że prawdziwym skarbem jest przyjaźń.