Bajka o latającym ogrodzie w Singapurze

— Bajka do czytania —

W samym sercu Singapuru, gdzie nowoczesne wieżowce sięgają chmur, a wzdłuż ulic rosną palmy i bugenwille, mieszkał mały chłopiec o imieniu Leon. Miał on sześć lat, czarne włosy i oczy pełne ciekawości. Każdego wieczoru siadał na balkonie swojego mieszkania na 25. piętrze i patrzył na rozświetlone miasto. Pewnego dnia tata zabrał go do niezwykłego miejsca – do Ogrodów nad Zatoką, gdzie rosły gigantyczne, sztuczne drzewa, które nocą mieniły się kolorami tęczy.

Leon szedł ścieżką między tymi drzewami, a jego oczy robiły się coraz większe. Nagle zza jednego z pni wybiegła mała, zielona jaszczurka. Miała na grzbiecie maleńkie skrzydełka, które migotały w świetle lampek. „Jestem Zuri” – powiedziała cienkim głosikiem. „Jestem strażniczką latającego ogrodu. Chcesz zobaczyć coś wyjątkowego?” Leon kiwnął głową i ruszył za nią.

Zuri zaprowadziła go do ukrytej polany, gdzie zamiast trawy rosły miękkie, pachnące chmurki. „To są chmurkowe kwiaty” – wyjaśniła. „Gdy je pogłaszczesz, spełniają jedno małe marzenie. Ale uwaga – tylko jedno dziennie.” Leon dotknął największej chmurki i natychmiast poczuł, jak unosi się w powietrze. Leciał nad ogrodem, widząc z góry wszystkie kolorowe drzewa, a Zuri biegła za nim po liściach.

Wylądował miękko na trawie, a obok niego pojawił się starszy pan z siwą brodą, który siedział na ławce i czytał książkę. „Widzę, że poznałeś Zuri” – uśmiechnął się. „Ona pokazuje dzieciom, że najpiękniejsze rzeczy nie są wcale daleko. Wystarczy spojrzeć na to, co masz wokół siebie.” Leon rozejrzał się: zobaczył śmiejącą się mamę, która machała do niego z daleka, zapach kwiatów i ciepłe światło zachodzącego słońca.

Chłopiec usiadł obok starszego pana i zapytał: „Dlaczego ten ogród jest taki wyjątkowy?”. Pan odpowiedział: „Bo każdy kwiat, każdy liść i każda jaszczurka przypominają nam, że szczęście jest w małych rzeczach – w uśmiechu, w dotyku, w chwili spokoju.” Leon pomyślał o swoim balkonie i o tym, jak często patrzył na miasto, nie widząc naprawdę tego, co jest blisko.

Zuri wskoczyła mu na ramię i szepnęła: „Czas wracać, Leon. Ale zapamiętaj: zawsze możesz tu wrócić, zamykając oczy i myśląc o czymś miłym.” Chłopiec pożegnał się z panem i z jaszczurką, a potem wziął mamę za rękę i poszedł do domu.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Leon zamknął oczy. Przed oczami stanął mu latający ogród, zielona Zuri i uśmiechnięty starszy pan. Czuł się lekki jak chmurka. W oknie błysnęła pierwsza gwiazda, a on wyszeptał: „Dobranoc, Singapurze.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że największe skarby są tuż obok.