Bajka o Obłoku Oorta i małej Gwiezdnej Iskierce

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na samym skraju Układu Słonecznego, unosił się wielki, cichy Obłok Oorta. Nie był ani chmurą, ani mgłą – był zbiorem maleńkich, lodowych okruszków, które wirowały w ciemności jak najdelikatniejszy pyłek. W tym obłoku mieszkała mała Gwiezdna Iskierka, która pewnego dnia postanowiła sprawdzić, co kryje się w najgłębszej części obłoku.

Iskierka miała na imię Lila i była najmniejszą z gwiezdnych drobinek. Jej blask był tak słaby, że często ginął wśród innych, jaśniejszych gwiazd. Ale Lila nie przejmowała się tym – lubiła swoją cichą, migoczącą poświatę. Pewnego wieczoru, gdy inne iskierki spały, Lila wymknęła się dalej niż zwykle, chcąc zobaczyć, co jest po drugiej stronie obłoku.

Im głębiej leciała, tym robiło się ciemniej. Lila zaczęła się bać – jej światełko wydawało się takie małe w tej ogromnej, czarnej przestrzeni. Nagle usłyszała cichutki płacz. To była maleńka kometka, która zgubiła swój ogon. Miała na imię Titi i była bardzo smutna, bo bez ogona nie mogła pięknie świecić.

„Nie martw się” – powiedziała Lila, choć sama była trochę przestraszona. „Razem na pewno znajdziemy twój ogon. Może schował się gdzieś wśród tych lodowych okruchów?” I tak dwie przyjaciółki zaczęły szukać. Lila świeciła swoim słabym światełkiem, a Titi opowiadała jej o dalekich podróżach, które odbyła, zanim zgubiła ogon.

Przeszukiwały zakamarki obłoku, aż w końcu, za jednym z większych lodowych głazów, zobaczyły coś lśniącego. To był ogon Titi! Zaplątał się w srebrzystą pajęczynę kosmicznego pyłu. Razem, delikatnie, uwolniły go. Titi od razu poczuła się lekka i radosna, a jej ogon zatańczył w ciemności jak wstążka.

„Dziękuję, Lilo” – szepnęła Titi. „Bez ciebie nigdy bym go nie znalazła. Myślałam, że w tej ciemności jestem zupełnie sama, ale ty pokazałaś mi, że nawet najmniejsze światełko może pomóc.” Lila uśmiechnęła się – jej blask nagle stał się jaśniejszy i cieplejszy. Odkryła, że nie chodzi o to, jak mocno świecisz, ale o to, że w ogóle świecisz.

Wróciły razem do reszty iskierek i komet. Wszystkie były zachwycone, że Lila i Titi bezpiecznie wróciły. Tej nocy, gdy Lila kładła się spać na swoim miękkim, lodowym obłoczku, czuła się szczęśliwa. Wiedziała, że nawet w najciemniejszym miejscu można znaleźć przyjaźń i światło.

I tak, w Obłoku Oorta, zapanowała cisza. Gwiazdy na niebie zamrugały do siebie, a mała Lila, otulona kosmicznym pyłem, zasnęła spokojnie. Dobranoc, mała iskierko. Niech twoje sny będą pełne ciepła i blasku.