Krople Kaja i tajemnica podróżnika

— Bajka do czytania —

W małym, niebieskim domku mieszkał Kaja, który miał dwa lata i bardzo lubił biegać. Każdego dnia odkrywał nowe rzeczy – kolorowe klocki, pluszowego misia i wielki, zielony nocnik stojący w kącie pokoju.

Pewnego popołudnia Kaja bawił się wspaniale – budował wieżę z klocków, która sięgała prawie do sufitu. Nagle poczuł w brzuszku dziwne mrowienie. To było jak małe bąbelki, które chciały mu coś powiedzieć.

„Hm, co to może być?” – pomyślał Kaja. Bąbelki w brzuszku stawały się coraz większe i bardziej niecierpliwe. Przypomniał sobie, jak mama mówiła: „Kiedy czujesz, że chcesz sikać, lepiej szybko pobiec do nocnika.”

Kaja rozejrzał się – nocnik stał w kącie, lśniący i zielony, jak mały żabek. „Może jeszcze chwilę pobawię?” – zastanawiał się. Ale bąbelki w brzuszku zatańczyły radośnie, a Kaja poczuł, że to ważny sygnał.

Więc wstał, zostawił wieżę z klocków i pobiegł do nocnika. Usiadł wygodnie, a krople sikania – małe, radosne kropeleczki – zaczęły spływać cichutko: kap, kap, kap. Kaja uśmiechnął się szeroko.

„Udało się!” – zawołał. Mama przyszła i pogłaskała go po głowie. „Jesteś dzielny podróżniku – powiedziała. – Słuchasz swojego ciała i nie przegapiasz przygód.” Kaja poczuł się dumny jak odkrywca nowych lądów.

Od tego dnia Kaja wiedział, że kiedy bąbelki w brzuszku tańczą, to znak, by pobiec do nocnika. A potem mógł wracać do zabawy, bo sikanie to była tylko mała przerwa w wielkiej przygodzie.

Kiedy słońce zaszło, a gwiazdy zaświeciły na niebie, Kaja położył się do łóżka. Czuł się lekki i spokojny. Zamknął oczy, a małe kropeleczki sikania cichutko szeptały mu: „Dobranoc, dzielny podróżniku.”