Nocnik dla Misia Miodzia

— Bajka do czytania —

Dawno temu w małym, przytulnym lesie mieszkał mały miś o imieniu Miodzio. Miał złociste futerko i brzuszek pełen słodkiego miodu. Każdego dnia bawił się z przyjaciółmi, ale od pewnego czasu działo się coś dziwnego – gdy był zajęty zabawą, zapominał o pewnej ważnej rzeczy.

Pewnego popołudnia, gdy Miodzio budował zamek z klocków, poczuł dziwne ciśnienie w brzuszku. "To pewnie od miodu" – pomyślał i dalej bawił się wesoło. Jednak ciśnienie stawało się coraz mocniejsze.

Nagle przybiegła do niego mądra sowa Zocha. "Miodziu, widzę, że się krzywisz – powiedziała – Czy na pewno wszystko w porządku?" Miodzio westchnął. "Brzuszek mi dokucza, ale nie chcę przerywać zabawy." Zocha uśmiechnęła się. "Słuchaj swojego brzuszka, on mówi ci, że czas na małą przerwę."

Miodzio spojrzał na swój zamek, potem na brzuszek. "Ale jeśli pójdę, to zamek się rozpadnie!" – zmartwił się. "Nie szkodzi – powiedziała Zocha – można go odbudować. Ważne, żebyś nie czekał za długo, bo potem będzie przykro."

I rzeczywiście, Miodzio poczuł, że jeśli nie pójdzie, może zdarzyć się mała katastrofa. Pobiegł więc do nocnika w swoim kąciku. Usiadł, skupił się i… udało się! Brzuszek przestał naciskać, a Miodzio poczuł wielką ulgę.

Kiedy wrócił do zamku, zamek nadal stał, a nawet wydawał się piękniejszy. Miodzio przytulił sowę. "Dziękuję, Zocho. Od teraz będę zawsze słuchał, co mówi mój brzuszek." Zocha pogłaskała go po głowie. "To bardzo mądre, Miodziu. Twoje ciało wie, kiedy czegoś potrzebuje."

Wieczorem, gdy Miodzio wchodził do swojego łóżeczka, mama miś pocałowała go na dobranoc. "Jesteś dzielny – powiedziała – Wiedziałeś, kiedy potrzebna była przerwa." Miodzio ziewnął. "Teraz już wiem, że zawsze lepiej posłuchać brzuszka." Zamknął oczy, a przez okno wpadały do pokoju gwiazdy, które cicho mu przygrywały.

I tak Miodzio zapadł w spokojny, słodki sen, wiedząc, że każdego dnia może uczyć się czegoś nowego o sobie. Dobranoc, Miodziu. Dobranoc, maluchu.