Bajka o Sierotce Marysi i siedmiu krasnoludkach

— Bajka do czytania —

W małej wiosce za górami mieszkała dziewczynka o imieniu Marysia. Była sierotą, ale nie traciła pogody ducha. Pewnego dnia, gdy szła przez las zbierać jagody, usłyszała cichutkie śpiewanie. Podążając za głosami, trafiła na maleńki domek, z którego wyglądało siedem wesołych krasnoludków.

Krasnoludki początkowo były nieśmiałe, ale widząc uśmiech Marysi, szybko się z nią zaprzyjaźniły. Najmniejszy z nich, o imieniu Błysk, zaprosił dziewczynkę do środka. W domku panował przyjemny bałagan - wszędzie stały garnki z miodem, a na półkach suszyły się zioła. Marysia poczuła się tam jak w domu.

Krasnoludki opowiedziały Marysi, że każde z nich ma specjalne zdolności. Jeden potrafił naprawiać buty, drugi piec najlepsze pierniczki, trzeci znał się na ziołach. Marysia też chciała się czymś przysłużyć nowym przyjaciołom, więc zaproponowała, że będzie opowiadała im bajki przed snem.

Od tego dnia Marysia często odwiedzała krasnoludki. Pewnego razu, gdy w wiosce zaczęła się epidemia kaszlu, dziewczynka poprosiła krasnoludki o pomoc. Te, korzystając ze swojej wiedzy o ziołach, przygotowały leczniczy syrop, który Marysia rozniosła chorym mieszkańcom.

Wieść o dobrych uczynkach Marysi i krasnoludków rozniosła się po okolicy. Ludzie zaczęli przynosić do lasu drobne podarunki - wełnę na sweterki, świece i suszone owoce. W podzięce krasnoludki nauczyły dzieci z wioski, jak rozpoznawać lecznicze rośliny.

Zima była szczególnie ciężka dla Marysi, bo jej stara chata nie dawała wystarczająco dużo ciepła. Krasnoludki, widząc to, zaprosiły ją do swojego domku na całą zimę. Wspólnie spędzali wieczory, grając w gry i opowiadając historie przy kominku.

Gdy nadeszła wiosna, Marysia postanowiła podziękować przyjaciołom w szczególny sposób. Z pomocą mieszkańców wioski wybudowała dla krasnoludków większy domek z prawdziwymi okiennicami i małym ogródkiem. Krasnoludki były zachwycone nowym mieszkaniem.

Od tej pory Marysia już nigdy nie czuła się samotna. Krasnoludki stały się jej prawdziwą rodziną, a wioska i las żyły w zgodzie. Wieczorami można było usłyszeć radosny śpiew dobiegający z leśnego domku, gdzie wszyscy razem cieszyli się swoim towarzystwem.