Marysia i zaczarowany świetlik

— Bajka do czytania —

Marysia była małą sierotką, która mieszkała z dobrą babcią w domku na skraju lasu. Każdego wieczoru siadała na ganku i patrzyła w niebo, wypatrując gwiazd. Pewnej nocy zobaczyła coś niezwykłego – mały, zielony świetlik tańczył między konarami starej wierzby.

Świetlik zbliżył się do Marysi i usiadł na jej dłoni. Był ciepły i delikatny. „Jestem Lumen” – powiedział cienkim głosikiem. „Zgubiłem się w lesie. Czy pomożesz mi znaleźć drogę do domu?” Marysia, mimo że była tylko małą dziewczynką, poczuła w sercu odwagę. „Oczywiście, Lumen. Razem poszukamy twojego domu.”

Marysia wzięła świetlika na rękę i ruszyła w głąb lasu. Szli przez mchowe ścieżki i kwitnące łąki. Po drodze spotkali sowę Zuzię, która wskazała im kierunek: „Idźcie w stronę Starego Dębu, tam mieszka Królowa Świetlików.” Marysia podziękowała i szli dalej.

Nagle rozpętała się burza. Marysia schroniła się pod wielkim grzybem, trzymając Lumen w dłoni. Bała się, ale przypomniała sobie słowa babci: „Kiedy jesteś odważna, nic cię nie pokona.” Zamknęła oczy i poczuła, jak świetlik świeci mocniej, ogrzewając jej dłoń.

Burza minęła, a na niebie pojawiła się tęcza. Marysia dotarła do Starego Dębu. Na gałęziach siedziała Królowa Świetlików, ogromna i mieniąca się złotem. „Dziękuję ci, Marysiu – powiedziała. – Twoje dobre serce sprawiło, że Lumen wrócił do domu. W nagrodę dam ci coś wyjątkowego.”

Królowa wręczyła Marysi mały, lśniący kamyk. „To kamień odwagi – szepnęła. – Gdy spojrzysz na niego, przypomnisz sobie, że nawet mała sierotka może być bohaterką.” Marysia uścisnęła kamień i poczuła ciepło w sercu.

Gdy wróciła do domku, babcia czekała na ganku. Marysia opowiedziała swoją przygodę, a potem położyła się do łóżka. Patrzyła w okno na gwiazdy i czuła, że nie jest sama. Kamień odwagi leżał na poduszce, świecąc cichym blaskiem. Marysia zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że przygody i dobroć zawsze prowadzą do dobrych snów.