Bajka o sierotce Marysi i małym światełku

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała sierotka Marysia. Nie miała mamy ani taty, ale miała wielkie, dobre serce i mnóstwo marzeń. Każdego wieczoru siadała na swoim łóżeczku i patrzyła przez okno na gwiazdy.

Pewnego wieczoru, gdy wszystkie gwiazdy już zaświeciły, Marysia zobaczyła maleńkie światełko tańczące na łące. Było takie maleńkie i ciepłe, jakby chciało ją zaprosić do zabawy. Marysia wyszła z domu i ostrożnie podeszła bliżej.

Światełko zatrzymało się tuż przed nią i zamieniło w malutkiego, latającego skrzata o imieniu Iskierka. – Czemu tak smutno siedzisz sama? – zapytała Iskierka. – Bo nie mam nikogo do zabawy – odpowiedziała cicho Marysia.

Iskierka uśmiechnęła się i powiedziała: – Popatrz, wokół ciebie jest tylu przyjaciół! Drzewa szumią ci bajki, wiatr głaszcze cię po policzku, a gwiazdy mrugają, żebyś nie czuła się samotna. Marysia rozejrzała się i nagle zobaczyła, że las jest pełen ciepła.

– Ale jak mogę się zaprzyjaźnić z drzewami i wiatrem? – zapytała. Iskierka wzięła ją za rękę i zaprowadziła na polanę. Tam wszystkie zwierzęta – wiewiórki, sarenki, ptaszki – czekały, by zaprosić Marysię do wspólnej zabawy. Tańczyły w kręgu, śpiewały i śmiały się razem.

Marysia już nigdy nie czuła się samotna. Każdego wieczoru Iskierka przyprowadzała nowych przyjaciół, a Marysia odkryła, że dobroć i uśmiech potrafią zapalić najjaśniejsze światełka w sercu. Nawet gdy Iskierka znikała o świcie, Marysia wiedziała, że wróci wieczorem.

I tak każdej nocy, gdy Marysia kładła się spać, słyszała szept wiatru: „Jesteś otulona miłością, maleńka”. Zamykała oczy, a na jej twarzy malował się uśmiech. W pokoju tańczyły cienie gałęzi, a księżyc kołysał ją do snu.

Dziś też, gdy za oknem zapadł zmrok, Marysia przytuliła się do poduszki i szepnęła: „Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, drogi lesie.” A gwiazdy zaświeciły dla niej najpiękniej, jak tylko potrafiły. Cicho, cichutko... już śpi.