Bajka o sierotce Marysi i małym ptaszku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała mała Marysia. Nie miała mamy ani taty, ale miała wielkie, dobre serce. Każdego dnia budziła się wcześnie i z uśmiechem patrzyła przez okno na niebieskie niebo.

Pewnego ranka, gdy Marysia podlewała stokrotki w ogródku, usłyszała cichutkie ćwierkanie. Spojrzała w górę i zobaczyła małego ptaszka, który siedział na gałęzi i drżał z zimna. Marysia wzięła go w dłonie i ogrzała swoim oddechem.

Ptaszek miał złamane skrzydełko, więc Marysia zaniosła go do swojego pokoju. Owinęła go w miękki szalik i położyła obok łóżeczka. Każdego dnia karmiła go okruszkami chleba i mówiła mu ciepłe słowa.

Po kilku dniach skrzydełko ptaszka się zrosło. Marysia otworzyła okno, a ptaszek zatrzepotał radośnie. Zanim odleciał, usiadł na jej paluszku i zaśpiewał najpiękniejszą piosenkę, jaką kiedykolwiek słyszała.

Marysia była szczęśliwa, że pomogła przyjacielowi. Od tego dnia, gdy tylko czuła się samotna, słyszała za oknem znajome ćwierkanie. To ptaszek wracał, by jej podziękować i dotrzymać towarzystwa.

Marysia zrozumiała, że dobroć, którą dajemy innym, wraca do nas jak ciepły promyk słońca. Nawet gdy jesteśmy sami, mamy w sercu przyjaciół, których spotkaliśmy dzięki naszej życzliwości.

Wieczorem Marysia położyła się do łóżeczka, a ptaszek usiadł na parapecie i cichutko zaświergotał. Marysia zamknęła oczy, a gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do niej na dobranoc. W pokoju zapanowała cisza i spokój.