Siedmiu krasnoludków i kamień zgody

— Bajka do czytania —

W zaczarowanym lesie, pod wielkim, starym dębem, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich był inny – lubił co innego i robił co innego, ale wszyscy byli przyjaciółmi. Mieli na imię: Wesołek, Mądrala, Spokojny, Ciekawski, Kwiatuszek, Zgrywek i Pracuś.

Pewnego dnia, podczas kopania w ogrodzie, Pracuś natknął się łopatą na coś twardego. Był to mały, błyszczący kamień w kolorze zachodzącego słońca. Krasnoludki zebrały się wokół niego, a Mądrala przeczytał wyryte na nim słowa: „Kamień Zgody – spełnia jedno życzenie dziennie, jeśli wszyscy się zgodzicie.”

Wesołek od razu zawołał: „Chcę, żeby w lesie było pełno cukierków!” Ciekawski zapiszczał: „A ja chcę poznać tajemnicę, skąd biorą się chmury!” Spokojny westchnął: „Wolałbym, żeby wszyscy byli cicho przez cały dzień…” Krasnoludki zaczęły się kłócić, bo każdy chciał czegoś innego.

Wieczorem usiadły smutne na kamieniach. Kwiatuszek powiedział: „Gdybyśmy się pokłócili, kamień nie spełni żadnego życzenia. A przecież tak bardzo chcielibyśmy zrobić coś dobrego dla innych.” Zgrywek dodał: „Może zamiast myśleć o sobie, pomyślmy o kimś, komu jest smutno?”

Następnego dnia krasnoludki poszły do chorej wiewiórki, która nie mogła zbierać orzechów na zimę. Wszystkie razem pomyślały: „Chcemy, żeby wiewiórka wyzdrowiała i miała pełną spiżarnię.” Kamień zalśnił, a wiewiórka od razu poczuła się lepiej, a jej dziupla wypełniła się orzechami. Krasnoludki uśmiechnęły się do siebie – znalazły sposób!

Od tej pory każdego ranka krasnoludki siadały w kręgu, trzymały się za ręce i zastanawiały, komu mogą pomóc. Raz spełniły życzenie sowy, która chciała, by jej pisklęta miały ciepłe gniazdo. Innym razem sprawiły, że polana w lesie zakwitła kolorowymi kwiatami dla pszczół. I nigdy się nie kłóciły, bo wiedziały, że największym skarbem jest zgoda.

Pewnego dnia kamień przestał świecić. Ale krasnoludki wcale się nie zmartwiły. Wesołek powiedział: „Nie potrzebujemy już magii, bo nauczyliśmy się, że prawdziwe cuda dzieją się, gdy jesteśmy razem i myślimy o innych.”

I tak każdego wieczoru, gdy zachodziło słońce, siedmiu krasnoludków kładło się spać w swoich małych łóżeczkach. Śpiewały im świerszcze, a gwiazdy migały nad starym dębem. Cicho, spokojnie, aż do następnego poranka. Dobranoc.