Bajka o sierotce Marysi

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małej wiosce otoczonej zielonymi lasami, mieszkała Marysia. Dziewczynka od maleńkości nie miała rodziców, ale jej serce było pełne ciepła i dobroci. Codziennie pomagała sąsiadom, doglądała ogródka i marzyła o wielkiej przyjaźni. Choć bywało jej smutno, zawsze starała się uśmiechać do słońca i do każdego napotkanego stworzenia.

Pewnego razu, gdy Marysia zbierała poziomki na skraju lasu, usłyszała ciche piszczenie. Spod krzaka jeżyny wyglądał mały, przestraszony zając. Miał zaplątane w ciernie futerko i nie mógł się wydostać. Dziewczynka ostrożnie rozerwała gałęzie, uwolniła zwierzątko i pogłaskała je po miękkiej sierści.

Zając wyjrzał z wdzięcznością, po czym pobiegł w głąb lasu. Marysia uśmiechnęła się i ruszyła dalej. Nagle na ścieżce pojawiła się mała wiewióreczka, która upuszczała orzechy i z rozpaczą patrzyła na swoją kolekcję. Marysia pozbierała orzechy do koszyka i oddała wiewiórce.

Wieczorem, kiedy Marysia wróciła do swojej chatki, znalazła pod drzwiami maleńki koszyczek z jeżynami i listek, na którym ktoś napisał kredą: „Dziękujemy, Marysiu”. Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko – wiedziała, że to sprawka leśnych przyjaciół.

Następnego dnia postanowiła udać się w głąb lasu, by podziękować zwierzętom. Szła ścieżką, po której mróweczki niosły źdźbła trawy, a motyle tańczyły w słońcu. Pod wielkim dębem spotkała starą sowę, która powiedziała: „Dobroć, którą dajesz, wraca do ciebie, nawet gdy o tym nie myślisz”.

Zwierzęta leśne zaprosiły Marysię na polanę, gdzie zrobiły dla niej małe przyjęcie. Wiewiórka przyniosła orzechy, zając marchewki, a ptaki zaśpiewały najpiękniejsze piosenki. Marysia poczuła, że ma teraz więcej przyjaciół niż kiedykolwiek.

Od tego dnia Marysia codziennie odwiedzała leśną polanę. Zawsze mogła liczyć na pomoc zwierząt, a one na jej opiekę. Gdy była zmęczona, jeż podkładał jej liście do spania, a sowa opowiadała mądre historie. Dziewczynka zrozumiała, że rodzina to nie tylko więzy krwi, ale też serca, które kochają.

Pewnej nocy, patrząc w gwiazdy, Marysia szepnęła: „Dziękuję za moich przyjaciół”. Wtedy na niebie pojawił się mały, jasny punkcik – jakby odpowiedź od tych, którzy są w niebie. Marysia zamknęła oczy, czując spokój i ciepło płynące z głębi serca.

Od tamtej pory Marysia wiedziała, że nawet jeśli ktoś jest sam, zawsze może znaleźć przyjaciół, jeśli tylko otworzy serce. A wioska, w której mieszkała, stała się jeszcze radośniejsza, bo wszyscy uczyli się od siebie nawzajem dobroci i pomocy.

Kiedy zapadał zmrok, Marysia siadała na ganku i obserwowała gwiazdy. Wiedziała, że każdy z nas ma w sobie iskierkę, która może rozświetlić czyjś dzień. I uśmiechała się do księżyca, który przyjaźnie mrugał do niej z nieba.