Smerf, który chciał wszystko od razu

— Bajka do czytania —

W wiosce Smerfów, ukrytej wśród leśnych paproci, mieszkał mały Smerf o imieniu Nerwus. Wszyscy go tak nazywali, bo zawsze chciał wszystkiego od razu – i to natychmiast! Nie lubił czekać ani na ciasto z jagód, ani na nową huśtawkę. Pewnego dnia postanowił, że sam zbuduje coś wyjątkowego, ale szybko przekonał się, że bez cierpliwości ani rusz.

Nerwus obudził się wcześnie rano i zobaczył, jak Papa Smerf podlewa swoje magiczne rośliny. „Papa, kiedy zakwitną te kwiaty?” – zapytał zniecierpliwiony. Papa uśmiechnął się pod siwym wąsem i odpowiedział: „Każda roślina potrzebuje czasu, Nerwusie. Podlewanie to dopiero początek”. Nerwus westchnął – czekanie było najnudniejsze na świecie.

Po śniadaniu Nerwus pobiegł na polanę, gdzie Smerf Pracuś budował nowy mostek nad strumykiem. „Pracusiu, czy mogę pomóc? Chcę zobaczyć, jak mostek powstaje od razu!” – zawołał. Pracuś podał mu młotek i garść gwoździ. „Najpierw musimy przybić deski, potem je pomalować, a na końcu sprawdzić, czy są mocne” – wyjaśnił. Nerwus machnął ręką: „To za długo!”

Nerwus postanowił działać sam. Zebrał kilka gałęzi i liści, żeby zbudować domek na drzewie. „Zrobię to w pięć minut!” – powiedział do siebie. Ale gałęzie się łamały, liście rozwiewał wiatr, a domek nie chciał się trzymać. Nerwus usiadł na ziemi i rozpłakał się. „Dlaczego nic mi nie wychodzi?” – szlochał.

Wtedy pojawiła się Smerfetka. „Nerwusie, widzę, że się spieszysz. Ale budowanie wymaga czasu i planu. Najpierw narysuj, co chcesz zrobić, potem zbierz dobre materiały, a dopiero potem składaj” – powiedziała łagodnie. Nerwus otarł łzy i posłuchał. Razem narysowali mały domek z oknem i drzwiami.

Potem przyszli Smerf Osiłek i Smerf Maruda. Osiłek przyniósł mocne konary, a Maruda – chociaż narzekał – pomógł przywiązać je sznurkiem. Każdy Smerf miał swoją rolę. Nerwus musiał czekać, aż farba wyschnie, i aż liście ułożą się na dachu. Ale tym razem nie narzekał – patrzył, jak domek rośnie krok po kroku.

Gdy domek był gotowy, Nerwus wszedł do środka i uśmiechnął się od ucha do ucha. „Jest piękny! Dziękuję wam wszystkim” – powiedział. Papa Smerf pogłaskał go po niebieskiej głowie. „Widzisz, Nerwusie? Gdy działasz razem z innymi i dajesz sobie czas, efekty są wspanialsze, niż gdybyś spieszył się sam”. Nerwus skinął głową – zrozumiał, że cierpliwość to skarb.

Od tego dnia Nerwus już nie narzekał na czekanie. Kiedy widział, jak Papa podlewa kwiaty, mówił: „Poczekam, aż zakwitną”. A gdy Smerf Pracuś kończył mostek, Nerwus przynosił mu lemoniadę i cierpliwie czekał na otwarcie. Wioska Smerfów stała się jeszcze piękniejsza, bo wszyscy – razem i bez pośpiechu – dbali o swoje małe cuda.