Siedem krasnoludków i nocne iskierki

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma wzgórzami, mieszkało siedmiu małych krasnoludków. Każdy z nich miał inną czapkę, inny uśmiech i bardzo ważne zadanie.

Pierwszy krasnoludek miał czapkę czerwoną i co wieczór wieszał na niebie pierwszą gwiazdkę. Drugi, w żółtej czapce, zapalał drugą, nieco wyżej. Trzeci, w zielonej, dodawał trzecią, a czwarty, w niebieskiej, czwartą. Piąty, w pomarańczowej, piątą, szósty, w fioletowej, szóstą, a siódmy, w różowej, siódmą, najwyżej ze wszystkich.

Pewnego wieczoru mały Filip, który mieszkał w domku na skraju lasu, nie mógł zasnąć. Wyjrzał przez okno i zobaczył, że na niebie brakuje aż trzech gwiazdek. „Gdzie się podziały?” – pomyślał. A to dlatego, że trzy krasnoludki – ten w zielonej, pomarańczowej i fioletowej czapce – poszły zbierać poziomki i zapomniały o swoich obowiązkach.

Filip włożył piżamkę i cichutko wyszedł do ogródka. Spojrzał w górę i zawołał: „Krasnoludki, gdzie jesteście?”. Po chwili zza chmurki wyjrzał ten w zielonej czapce i powiedział: „Ojej, zapomniałem! Lecimy!”. I szybciutko, jeden za drugim, wszystkie krasnoludki wróciły do pracy.

Zielony krasnoludek zapalił swoją gwiazdkę, pomarańczowy swoją, a fioletowy swoją. Nagle niebo znów było pełne ciepłego blasku. Filip uśmiechnął się i westchnął z ulgą. „Dziękuję!” – szepnął. Krasnoludki pomachały mu czapkami i obiecały, że już nigdy nie zapomną o swoim zadaniu.

Od tamtej pory, gdy tylko któraś gwiazdka gaśnie, krasnoludki od razu ją poprawiają. A przed snem wszystkie siadają na obłoku, nucą cichą melodię i patrzą, jak dzieci zasypiają pod ich gwiaździstym dywanem.

Tej nocy Filip zamknął oczy, a krasnoludki zaśpiewały mu najpiękniejszą kołysankę. Każda gwiazdka migotała jak iskierka przyjaźni, a na niebie zapanował spokój. Dobranoc, mały przyjacielu.