Siedmiu przyjaciół z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie mech jest miękki jak poduszka, a promienie słońca tańczą między drzewami, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich był inny, ale wszyscy byli przyjaciółmi.

Pierwszy krasnoludek, Kwiatuszek, uwielbiał podlewać kwiaty i śpiewać im piosenki. Drugi, Bystrzak, zawsze coś budował – małe mostki z patyków lub huśtawki z liści. Trzeci, Mruczek, najchętniej przytulał się do misia i słuchał szumu wiatru. Czwarty, Tupcio, tupał głośno, gdy był szczęśliwy, a piąty, Migotka, nosił kapelusz z błyszczącymi gwiazdkami. Szósty, Cichutek, mówił bardzo cicho, ale za to umiał słuchać jak nikt. Siódmy, Wesołek, śmiał się tak radośnie, że wszystkie ptaki w lesie zaczynały mu wtórować.

Pewnego dnia krasnoludki postanowiły zrobić wielkie przyjęcie-niespodziankę dla swojej przyjaciółki, wiewiórki Rudzielcy. Każdy chciał pomóc, ale szybko okazało się, że nie jest łatwo pracować razem. Kwiatuszek chciał ozdobić polanę kwiatami, Bystrzak zbudować stół, Mruczek przygotować miękkie siedziska, Tupcio zadbać o muzykę, Migotka o świecidełka, Cichutek o zaproszenia, a Wesołek o zabawy.

Najpierw pokłócili się o to, gdzie postawić stół. Potem o to, jakie kwiaty wybrać. Na koniec Tupcio tupnął tak mocno, że Migotce spadł kapelusz, a Wesołek przestał się śmiać. Zrobiło się smutno i cicho. Krasnoludki usiadły na mchu i spuściły nosy.

Wtedy Cichutek szepnął: „Może zamiast się kłócić, posłuchajmy siebie nawzajem?”. Bystrzak westchnął: „Masz rację. Każdy z nas ma inny pomysł, ale wszystkie są dobre”. Kwiatuszek dodał: „Może połączymy nasze siły?”. I tak zrobili. Kwiatuszek zbierał kwiaty, Bystrzak budował stół, Mruczek niósł poduszki, Tupcio tupał rytm, Migotka wieszała gwiazdki, Cichutek roznosił zaproszenia, a Wesołek wymyślał gry.

Praca szła szybko i wesoło. Każdy robił to, co umiał najlepiej, a przy tym pomagali sobie nawzajem. Gdy Rudzielca przyszła na polanę, aż pisnęła z zachwytu. Był tam stół pełen żołędzi i jagód, kwiaty tańczyły na wietrze, a gwiazdki migotały jak prawdziwe niebo. Wszyscy bawili się do późnego wieczora.

Kiedy nadszedł czas snu, krasnoludki położyły się obok siebie na miękkim mchu. „Dziękuję, że jesteście” – szepnął Cichutek. „Dziękuję, że każdy z nas jest inny” – odpowiedział Wesołek, ziewając. I wtedy wszystkie krasnoludki zamknęły oczy, a las otulił je ciszą i gwiazdami.

Bo najważniejsze, drogie dziecko, to pamiętać, że każdy jest wyjątkowy na swój sposób, a razem możemy stworzyć coś pięknego. A teraz zamknij oczka i niech przyśnią ci się kolorowe polany i przyjaciele, którzy czekają na ciebie w krainie snów. Dobranoc.