Siedem małych koźlątek i gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małej chatce na łące mieszkała mama koza z siedmioma małymi koźlątkami. Każde z nich miało inny kolor sierści i inny charakter, ale wszystkie uwielbiały wieczorem patrzeć w niebo.

Pewnej nocy najstarsze koźlątko, Tośka, zobaczyło najjaśniejszą gwiazdę na niebie. – Mamo, chcę tę gwiazdę! – zawołało z zachwytem i wyciągnęło kopytko.

Reszta koźlątek też się ożywiła. – Ja też! – krzyknął Bąbel, a za nim Kropka, Lisek, Migotka, Burek i mała Nuta. Mama uśmiechnęła się ciepło.

– Gwiazdy są dla wszystkich – powiedziała łagodnie. – Nie można ich zerwać, ale można je policzyć. Spróbujmy razem? – zaproponowała, siadając obok nich.

Koźlątka zaczęły liczyć: jedna, dwie, trzy... aż do siedmiu. Każde znalazło swoją ulubioną gwiazdę. Tośka wybrała tę największą, a Nuta – tę malutką, migoczącą.

Nagle jedna gwiazda spadła z nieba, ciągnąc za sobą srebrzysty ogon. – Ojej! – zawołały wszystkie. Mama powiedziała, że to gwiazda spełniająca marzenia, jeśli się bardzo czegoś pragnie.

Koźlątka pomyślały o swoich cichych marzeniach: o ciepłym mleku, o miękkiej ściółce, o zabawie na łące. I powoli, jedno po drugim, zasnęły z uśmiechem na pyszczkach.

Mama przykryła je miękkim kocykiem i szepnęła do każdego z osobna: – Dobranoc, moje małe gwiazdki. Na niebie też zapadła cisza, a księżyc uśpił całą łąkę.